نوشته‌های نخواندنی

شیرین- عباس کیارستمی

2012-01-26T18:02:00.000+03:30

شیرین کیارستمی را دیدم. نه در سینما؛ در خانه و از روی نسخه‌ای که مدت‌هاپیش بین مردم پخش شده بود. اکران شدنش در سینماهای ایران بهانه‌ای شد برای دیدنش.

داستان از این قرار است: به ظاهر فیلمیبر اساس داستان خسرو و شیرین بر پرده سینما پخش می‌گردد و در فیلم شیرین ما فقط چهرهو عکس‌العملِ تماشاگرانِ بیننده‌ی این فیلم را در سالن سینما می‌بینیم. 90 دقیقه ازلحاظ بصری فقط چهره‌های مختلف و البته نام آشنا دیده می‌شود. به ظاهر باید بسیارخواب‌آور باشد. حتا در مواقعی عکس‌العمل‌ها باور ناپذیر می‌شوند. مانند گریستن بیشاز حد تماشاگران در صحنه‌هایی که آنچنان دراماتیک هم نیستند. به غیر از رساندن خبرِدروغینِ مرگ شیرین به فرهاد، و شاید هم کمی در پایان و خودکشی شیرین، در گریستن‌هااغراق شده. در اینجا نقد بر خود من هم وارد است که شاید فقط از دید من آن صحنه‌هایی کهمی‌گویم آنچنان گریه‌آور نباشند. قبول. ولی در بین آن همه تماشاگر اگر یکی هممانند من پیدا می‌شد و در آن صحنه‌ها اشک نمی‌ریخت، بیشتر می‌توانستم اینقسمت‌ها را هم باور کنم.

با فرض این که شیرین برای سینمایایران و مخاطبین ایرانی ساخته شده، اگر قرار بود فیلمی که فقط صدایش را می‌شنویم،تصویر هم داشت، از لحاظ قوانین حاکم بر سینمای ایران شامل ممیزی‌های بسیار می‌شد ویا در محدودیت‌هایِ نمایشی ساخته می‌شد و طبعن بار دراماتیک خود را به کل از دستمی‌داد. شاید این دلیلِ اصلیِ نشان دادن فیلم از طریق عکس‌العمل‌های بینندگان آن باشد.

کششی که فیلم دارد در نحوه‌یِ روایتِداستانِ خسرو و شیرین و فرهاد است. قدرت اصلی در داستانی‌ست که قرن‌ها پیش نظامیآن را نگاشته. با صداگذاری بسیار عالی. می‌توان فقط آن را شنید و متاثر شد. ایننظر کاملن خلاف نظر خودِ کیارستمی‌ست! در نگاه گذرایی که به مصاحبه‌اشانداختم چشمم به این سوال و جواب خورد:

"این را قبول دارید که یکی ازکسانی که شیرین را ساخته، نظامی بوده است؟

نه، چون اگر صدای فیلم را ببندیم، بافیلم بهتری مواجه هستیم. به همین دلیل است که می‌توانم ادعا کنم نقش نظامی درشیرین کم است."

نمی‌دانم اگر داستانِ نظامی درجریان فیلم روایت نمی‌شد، آیا همچنان می‌توانستم تا پایان با چشمی باز و حواسی جمعدنبال کننده‌ی فیلم باشم یا نه.

و اگر نام عباس کیارستمی بهعنوان کارگردان بر روی پوسترهای فیلم نقش نبسته بود، با توجه به شنیده‌ها آیا اصلنبه تماشای فیلم می‌نشستم یا نه.

و یا حتا اگر از نابازیگران به جایبازیگران نامدار سینما استفاده می‌شد، هیچ جذابیت بصری‌ای وجود داشت یا نه.

* این نظر من بود در مورد شیرین.حال می‌توانم نگاهی بیندازم بر نقدها و نظرات و تعریفات و برداشت‌های دیگران. و البته خواندنِکاملِ مصاحبه‌یِ کیارستمی.

* ژولیت بینوش را هم با حجاباسلامی نشناختم. مانند نشناختن بسیاری دیگر از بازیگران ایرانی با کمترین میزان گریم.یک‌بار دیگر هم باید به تماشای فیلم بنشینم به امید دیدن ژولیت بینوش!

2012-01-26T16:53:00.000+03:30

آدم شلخته‌ای نیستم. کم پیش میاد چیزیرو گم کنم. به غیر از اون دو تا فلشی رو که به طرز مرموزی تو ماشین گم کردم و هیچوقت هم دیگه پیدا نشدند، چیز خاص دیگه‌ای نیست که گم کرده باشم. تقریبن منظمم. ولینظم خاص خودم. نظمی که از نظر دیگران بی‌شباهت به بی‌نظمی و شلختگی نیست!

وقتی شروع می‌کنم به درس خوندن، تمامجزوات و کتاب‌ها و ورق پاره‌ها(شامل خلاصه‌نویسی‌ها و چک‌نویس‌ها و جزوه‌های نصفهنیمه با خط خرچنگ قورباغه که شباهت عجیبی به همون چک‌نویس‌ها دارند) رو با طبقه‌بندیخیلی دقیق خودم تو دسته‌های کاملن تفکیک شده، دور تا دور خودم میچینم. حتا میدونمرو تک تک اون چک نویس‌ها چی نوشته شده و کدومشون یه موقع ممکنه به درد بخورن.

فکر کنید در همین حین یه موجود خارجی،وارد اتاق شه. در 99 درصد مواقع هم این موجود خارجی کسی نیست جز مادر. حالا خربیار و باقالی بار کن! بیا توضیح بده که مادر من اینا همه‌شون برای درس خوندنلازمه و من این طوری میتونم درس بخونم. از تو اصرار و از مادر انکار. در همین حینغُر زدن سر این اوضاعی فجیعی که سر خونه آوردی(و نه اتاق شخصی خودت)، کلی ازوسایلت و جزوه‌های نازنینت که به جونت بسته‌ن(!)، لگد میشن و هر چی هم دم دست مادر جان میرسه جابجا میشه و بهدید خودش لابد حالا کمی اوضاع مرتب شد. با هزار زور و زحمت بالاخره مادر جان رو ازاتاق بیرون میکنی و در رو پشت سرت میبندی و نفس راحتی میکشی. دوباره باید همه چیرو از اول طبقه‌بندی کنی. کلی وقت به همین روال میگذره و آخرشم حالی برای درسخوندن نمی‌مونه! باشه برای فردا.

خدا نکنه فردا صبح پاتو برای چند دقیقههم که شده بذاری بیرون از خونه. انتظار نداشته باش وقتی برگشتی هنوز همه چی تواتاقت به همون نظم خودت باقی مونده باشن. هر قسمتش از یه گوشه اتاق و از یه قسمتیاز کمدها سر در میارن و هر چی هم کف الاق باقی مونده بود رو انگار لودر انداختن ویه گوشه اتاق روی هم تپه‌ای از کاغذ باهاشون درست کردن. تپه‌ای که مخلوطی از جزواتنازنین و چک‌نویس‌های به درد نخور هستند. حالا بیا و این‌ها رو دوباره از هم تفکیککن که مادر من اینا آشغال نبودن، جزوه بودن یه زمانی. بیا و توضیح بده که به دلیلاینکه استاد تند تند جزوه میگفت این‌قدر بد خط نوشتیشون!

دو سه روز وقت لازمه تا دوباره هر چی رولازم داری، دور و ور خودت بچینی و این داستان همچنان ادامه دارد ...

آینده!؟

2012-01-24T00:10:00.001+03:30

شاید برای اولین بار در زندگی‌ام باشدکه دیدی تیره و تار و مبهم همراه با نگرانی‌ای از آینده در درونم در حال شکل‌گیریاست. هر روز به طورت تصاعدی رشد می‌کند. مثل خیلی از چیزهای دیگرمان. مثل تمامنابسامانی‌هایمان. بحث، بحثِ نان است. پولی که ارزش‌های نداشته‌اش را هم دارد ازدست می‌دهد. پشتوانه‌یِ ارزشمندی که ارزش یک سکه‌یِ کوچکش کم‌کم دارد نزدیک می‌شودبه قیمت خون آدم‌ها. خبر از تحریم بانک‌های چرخاننده‌یِ چرخِ اقتصاد. خبر ازتحریمِ خریدِ بزرگترین منبع درآمد ملی؛ نفت. بگذریم از حرف و حدیث‌های هر چند وقتیک‌بار حولِ درگیری و جنگ. همان‌هایش کافی‌ست برای فرو رفتن در دلِ شب. در تاریکیمطلق.
همچنان میخندم به تمام این مسائل. زار میزنم با خنده‌هایم.

به جهت ثبت در تاریخ

2012-01-23T20:51:00.000+03:30

خب اینم تموم شد. این امتحانم تموم شد.امتحان که مثل تمام امتحانای دیگه بود. فقط یه فرقی داشت. به احتمال خیلی زیادامتحان بعدی‌ای در این مقطع در کار نخواهد بود.

چهار سال و نیم خیلی زود گذشت و تنهاچیزی که ازش میمونه یه ورق کاغذ به عنوان مدرک هست و مهم‌تر از اون یه سری دوستی‌هایسه-چهارساله.

About new theme

2012-01-22T16:00:00.000+03:30

‌این جوری بهتره.

همه چی سفید و تر و تمیز و ساده؛ فقط یه آدمسیاه با نوشته‌های سیاه‌تر.

و چراغی که با نور نداشته‌یِ خود سایهایجاد می‌کنه!

کارآموزی + آینده‌یِ نه چندان دور

2012-01-20T02:42:00.000+03:30

طبق عادتِ خنثا، بعد از نیمه شبخوابیدن؛ 2-1 شب. طبق اجبارِ لعنتی، سحر خیز شدن؛ 6:30 صبح. طبق عادتِ بد، دیر ازخانه بیرون زدن؛ یه ربع الی 5 ذقیقه مانده به ساعت 8. طبق اجبارِ نه چندان اجباری،سر ساعت در محل کار بودن؛ ساعت 8. طبق عادتِ بدتر، دیر رسیدن؛ نیم ساعت تاخیرروزانه. طبق روالی معمولِ فرساینده‌یِ کاری، کاری نداشتن و بیکاری. طبق بی‌خوابیشب قبل و بیکاریِ موجود، خواب آلودگی شدید و تمایل به خوابیدن. طبق عادتِ مزخرف،روی صندلی و پشت میز نتوانستن خوابیدن. طبق تمام شدن ساعت کاری، آزاد شدن! طبقامیدِ واهی، سریع برگشتن به خانه و چشمی بر هم نهادن. طبق تفکرات معقول و نامعقولو کارهای نکرده‌یِ در طول روز و انباشته شده، باز هم تا بعد از نیمه شب چشم بر همنذاشتن. طبق امیدِ واهی و تفکرات معقول و نامعقول، خوابیدن و استراحت را به آخرهفته موکول کردن. طبق روحیاتِ سرخوشانه، آخر هفته زمانی‌ست برای تفریح و خوش‌گذرانی.طبق روحیاتِ سرخوشانه و عادتِ خنثا، کمتر خوابیدن در آخر هفته‌ها برای استفادهبیشتر از تفریحات و رسیدن به خوشی‌ها.

طبق معمولِ احمقانه، هفته تموم شد و یههفته دیگه اومد و روز از نو و روزی از نو.

چرا همش وقت کم میاد؟

2012-01-16T18:26:00.001+03:30

"جدایی نادر از سیمین" با کسب عنوان بهترین فیلم خارجی جوایز گلدن گلاب در سال 2011،همچنان به روند جاودانه‌تر شدن در تاریخ سینما ادامه می‌دهد. نه تنهای سینمایایران، بلکه سینمای جهان.

با این اوضاع سینمای ایران که هر شخصیکه گاه حتا هیچ بویی هم از سینما و هنر سینما نبرده است، به سنگ‌اندازی جلوی پایفیلم‎سازان مستقلی که سفارشی کار نمی‌کنند، می‌پردازد(ابزار و نمونه بارز و اصلی‌اشهم وزارت ارشاد)، رسیدن به چنین افتخاراتی در رقابت با رقبای خارجی که مطمئننوضعشان در فیلم‌سازی خیلی بهتر از ماست، جای بسی شادی و خوشحالی دارد.

سینمایمان هم مانند فوتبالمان. می‌توانیدتصور کنید روزی تیم ملی فوتبال ایران قهرمان جهان شود؟ "جدایی نادر از سیمین"با هدایت "اصغر فرهادی" این کار را کرد.

فقط مانده کسب عنوان آقای گُلیِ رقابت‌ها:اسکار.

ولی اگر اسکار هم نگیرد و حتا اگر جزو 5فیلم برتر اسکار هم قرارش ندهند(خیلی بعید است)، تا همین جایش هم بهافتخاری دست‌نیافتنی دست یافته است فراتر از تصورات و انتظارها. اگر اسکار را همبگیرد، جایی فراتر از قله را فتح می‌کند و قدم می‌نهد؛ در آسمان و بر روی ابرها. کاملندست‌نیافتی و کاملن جاویدان.

از طرف یک ایرانی و قطره‌ای کوچک از ملتایران:

ممنون اصغر فرهادی

2012-01-14T22:22:00.001+03:30

خدا را شکر می‌کنم که در این اجتماع زننشدم!

نه به این خاطر که زن را موجودی ضعیفبدانم؛ نه.

و نه حتا به خاطر تمام محدودیت‌ها و نابرابری‌ها.

تنها به خاطر وجود مردان پست و رذل وگرگ صفتی که هر چه قدر هم سعی می‌کنند وجودشان را پشت نقابی از روشن‌فکری پنهانکنند، باز هم بوی گندِ تعفنِ ذات و وجودشان هر موجودی را خفه می‌کند. برای این گرگ‌هایِسگِ محافظِ گله نما چه چیزی لذیذتر از سلاخی کردن بره‌های خوش‌دلی که با دیدن ظاهرِاین نقاب، دلشان خوش‌تر می‌شد که دوستی در پشت آن قرار دارد و دلشان را به حمایت وپشتیبانی‌اش خوش کرده بودند. اما دریغ و افسوس که این به ظاهر دوست، هزار مرتبه بدتراز دشمنِ رو در روست.

2012-01-14T12:15:00.000+03:30

کاری که نمی‌دونم شروعش از کی و چی بود.ولی شروع شده و استقبال زیادی هم ازش شده.

خیلی هم ساده‌س. چیزایی رو که دوستدارید، به اندازه یه ورق آ4 کنار هم بذارید و ازشون عکس بگیرید.

مهم‌ترین و دوست ‌داشتنی چیزهایی کهدارم، یعنی آدم‌ها، روی یه تیکه کاغذ جا نمیشن. بدون اون‌ها هم نمی‌تونم به چیزایدیگه‌ای مثل لپ تاپ و دوربین و این قبیل چیزها فکر کنم. میمونه تنها چیزهایی کهنشانه‌هایی از افراد درون خودشون دارن. که اون‌ها هم مطمئنن برای هیچ کس دیگه هیچاهمیتی(و نه جذابیت) نمی‌تونه داشته باشه به غیر از خودم. اگه میشد آدم‌ها رو رویکاغذ آ4 جا بدم کلی حرف داشتم و کلی هم جا کم میاوردم.

2011-12-29T20:43:00.001+03:30

به نامش و به یادش که حماسه آفرید:

ساندیس‌خور به روایت ویکی پدیا

سه رنگ: آبی، سفید، قرمز

2011-12-20T19:39:00.000+03:30

سه رنگ: آبی(1993)، سفید(1994)، قرمز(1994)

چیزی که قبل و بیش از همه، حتا بیش ازبازی تاثیرگذار بازیگران، در این مجموعه قابل تحسین است، موسیقی متنِ زیبا و دلنشینساخته زبیگنف پرایزنر است که در مناسب‌ترین جاهای خود به کار رفته است.

موسیقی نقطه اوج ماجراست ولی نه همهماجرا. نمی‌توان به سادگی از کنار بازی‌ها گذشت. موسیقی بهتر از بازی‌ها و بازی‌هابهتر از موسیقی و در پشت سر این‌ها فیلمنامه‌ای که همه و همه باید در زیر سایه‌یِکارگردانی همچون کیشلوفسکی قرار گیرند تا آن‌چه تعریفش رفت، شکل بگیرد.

* موسیقی متن آبی

* موسیقی متن سفید
* موسیقی متن قرمز

کارآموزی

2011-12-17T23:18:00.001+03:30

در طول 4 سالِ دانشگاه درس‌های عملی مثلکارگاه‌ها و آزمایشگاه‌ها را بیشتر از همه دوست داشتم. کارِ عملی با لوازمِ واقعیو لمس نتیجه کار در دستان خود و نه بر روی کاغذ.

کارآموزی هم از این قاعده مستثنا نیست.دو واحد درسِ عملی. کار در محیط واقعی کار و در تعامل با کارمندان واقعی. لمسِ برخوردهاو بازخوردها. آشنایی با روابط و ضوابط حاکم بر محیطِ کار. کسب تجربه به صورت غیررسمی.

روز دوم کارآموزی و احضار شدن به قسمتحراست پرسنلی.

اتاق انتظار؛ یا همان اتاق بازجویی. مفتش.تفتیشِ محترمانه‌یِ عقاید!

"اوضاع و احوال چطوره؟"

"خب تو دانشگاه عضو چه گروه‌هاییبودی؟ فرهنگی، هنری، اسلامی یا چیزای دیگه؟"

"آینده رو چطور میبینی؟"

و به اندازه نیم ساعت حرف‌های دیگر.

منِ کارآموزی که اسمن و رسمن هیچ کاره‌امولی با نوعی تفتیش عقاید مواجه میشوم باید آینده را روشن و نورانی ببینم؟

به هر حال این هم یک جور کسب تجربه بوددیگر. تجربه‌ای گران‌بها.

2011-12-05T01:32:00.001+03:30

این شب‌ها بهترین وقته برای اینکه ازسنگینی بار حرفایی که رو دلت مونده و به جز اشک ریختن و زار زدن با هیچ چیز دیگه‌ایکمتر نمیشن، زار بزنی و خودتو سبک کنی. تویِ جمع و جلوی چشم همه میتونی زار بزنیبدون اینکه هیچ کس پاپیچت بشه که آخه چِته؟ بهانه‌اش هم هست برای پنهان شدن پشتش ومخفی کردن درد اصلیت.

Circumstance

2011-12-03T01:18:00.001+03:30

در مورد فیلم "شرایط" هر چهنوشتم، دیدم فایده ندارد. زبانم قاصر است از گفتن هر چیز در رابطه با آن. هر چهبگویم کم گفته‌ام. ماندم از قسمتی بگویم و قسمت دیگری را از قلم بیندازم و در حقآن کوتاهی کرده باشم. الحق که تا به حال فیلمی به این یک‌دستی ندیده بودم. فیلمییک‌دست مزخرف.

حداقل تعریفی درست از آزادی داشته باشیدو بعد در دفاع از عدم داشتن آزادی دست به اقدام بزنید و فیلمی بسازید.

این فیلم یک بی‌احترامی بزرگ به منِایرانی بود و بس.

25,November

2011-11-25T19:49:00.001+03:30

احترام‌های یک روزه را دوست ندارم.

اسم روزی را بگذاریم روز مقابله با خشونتعیله زنان و برایش پوسترهای رنگارنگ طراحی کنیم و با زبان، بازی کنیم و حرف‌های زیبابزنیم در این روز، ولی بقیه ایام سال را هیچ. کاش در همین تک روز هم عملمان باحرفمان می‌خواند. بقیه روزها که جای خود. با این حجم از مدافعان دیگر نباید غمی می‌بود.اشکال اینجاست که این مدافعان یک روزه بوجود می‌آیند و تاریخ مصرفی تا پایان همانروز را دارند. ماندگاری‌اش همانند درس‌های خوانده شده در شب امتحان. بعد از امتحانهمه چیز فراموش می‌شود. از فردا روز از نو و روزی از نو. با همان هم می‌شود نمره‌یِقبولیِ ظاهری را گرفت. ولی باطن چه؟

این تک روزها بیش از آنکه مانع باشند،القا کننده‌اند. القا کننده‌یِ خشونت علیه زنان.

دنگ شو

2011-11-23T23:20:00.001+03:30

نه سازی بلدم بزنم و نه صدای خوبی دارمکه بخوانم. موسیقی را فقط گوش می‌کنم. تمام درکم از موسیقی هم تنها از همین راهشنیدن است. به نظرِ شنوایی‌ام موسیقی خوب، موسیقی‌ای است که بتواند احساساتم را باخود به دنیایی دیگر بَرَد. حال می‌تواند به دنیایی هزار رنگ واردم کند یا در نیستیغرقم کند.

موسیقی و آواز گروه دنگ شو این کار رابا من کرد.

لذت‌بخش‌ترین کاری را هم که در این مواقعمی‌توانم انجام دهم، سهیم کردن دیگران در این لذت‌هاست تا صد چندان شوند.

آلبوم شیراز چل ساله

تک آهنگ- لالایی ارواح

تک آهنگ- سارایوو

تک آهنگ- ای درد، ای یاد یار

زندگی زیباست

2011-11-11T22:59:00.001+03:30

1. Life Is Beautiful

اگه ندیدید، حتمن ببینیدش.

خیلی خیلی کم پیش میاد با دیدن فیلمیاشکی تو چشمام جمع شه. ولی این دفه شد. فیلمی که یک ساعت خیلی شاد پیش میره، ولیکم کم و ریز ریز میبره تا نابودت کنه. تا چند دقیقه قبل از رسیدن به تیتراژ پایانیهم کار خودشو میکنه.

شخصیت نقش اول فیلم فوق‌العاده بود. یهتصویر آرمانی از چیزی که دوست دارم باشم.

حتمن ببینیدش.

2. وقتی با آدم‌هایی روبرو میشی که هیچوقت نه دیدنت و نه خیلی میشناسنت، ولی در عین حال حتا بیشتر از خودت برات به نوعی دلمی‌سوزونن، طعم خوش انسانیت رو یه بار دیگه میچشی. انسانیتی که تو وجود همه هست،فقط خیلیا خساست می‌کنن تو خرج کردنش و بعضیا با دست و دلبازی تمام گاهی از تماموجودشون مایه میذارن برای بذل و بخشش این غریزه ذاتی. غریزه‌ای که هرچه بیشتر خرجشکنی، بیشتر رشد میکنه و زیبائی‌های بیشتری بهش اضافه میشه.

همین‌ها هستن که به زندگی معنا میدن واین نکته رو یاداوری می‌کنند که زندگی زیباست.

3. قول دادم، پس تا تهش هم هستم.

متن رو هم با زبان گفتاری نوشتم و واردگیر و دارِ انتخاب لغات صحیح و شسته رفته‌یِ زبان نوشتاری نشدم که بتونم زودتر بهقولم عمل کنم.

4.ممنون از میم و میم و میم. ممنون از همه راهنمایی‌هاشون،روحیه دادناشون و از همه مهم‌تر دوستیاشون.

5. روایتی هست که میگه نیوتن بالای درورودی خونه‌ش نعل اسبی آویزون کرده بود. در نظر عموم هم که نعل اسب بخت و شگون و شانس میاره با خودش. نیوتن با اون علم‌گرایی خودش و اعتقاد به این‌طور خرافات‌ها؟

یکی ازش می‌پرسه واقعن به این چیزهااعتقاد داره؟

"نه، ندارم، ولی شنیده‌ام بی‌تاثیرهم نیست."

حال حکایت ماست:

11/11/11

روزی، روزگاری، دوستی ...

2011-11-03T18:44:00.000+03:30

امروز کلی جنازه جمع کردم. از زیر کلیآوار. همشونو آتیش زدم و خاکسترشونو سپردم به دست باد.

کار سختی بود دل کندن از همین جنازه‌هاییکه دیگه هیچ خاصیتی نداشتن. جنازه‌هایی که بعضیاشون حتا جسم و و وجود خارجی هم نداشتن؛روح. فقط خاطراتی تک‌رنگ به رنگِ خاکستری ازشون به جا مونده بود. اون تَه تَهایِذهن. خیلی به ذهنت فشار میاوردی میبردنت و مینداختنت وسط روزهای آشنایِ خیلی دورِ درعین حال نزدیک. شاید همین دیروز ولی این دفعه روی یه ستاره تو آسمون و خارج ازکهکشان راه شیری. واضح و روشن بهت چشمک میزنن ولی هیچ وقت دستت بهشون نمی‌رسه.

دل کندن جایی سخت و سخت‌تر میشد که باجنازه‌ای در زیر مجموعه‌ای که به نام فرندز ساخته بودی، مواجه می‌شدی؛ هجوم خاطره‌ها،لبخندِ یه وری، نگاهِ خیره، رفتن به دیروز، دستتو سمت ستاره دراز کردن و خم شدن وکـــــــــــــــــش اومدن و نرسیدن و نرسیدن و نرسیدن و لعنتی کجایی پس و حالا دیگهمنم می‌خوام بشم مثل خودت و ...

Unsubscribe

روزی، روزگاری، دوستی ... .

به همین سادگی.

]نقطه، سرِ خط[

- ]سرِ خط[سلام دوستم. چطوری؟

* امروز فرصتی دست داد تا بشینم و دستی به سر و گوشگوگل ریدرِ نو شده بکشم.

آه ای منِ جان خسته

عصیانِ فرو خفته

انفجارِ پنهان و افسانه‌یِ ناگفته

امروز که دل‌تنگم، ناگهانه طغیان کن

شهر بهت و بهتان را به حادثه مهمان کن

نیستی- داریوش

2011-10-31T23:34:00.000+03:30

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی است
ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی است
مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا کن
دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن
در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

فقط اسمی به جا مانده از آن چه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم
گره افتاده در کارم، به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند، مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند، گمانکردم که هم‌دردند

شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند
به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند
گره افتاده در کارم، به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتند، مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند، گمان کردم که هم‌دردند

* نیستی- داریوش
* دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم...

سنگی بر گوری- جلال آل احمد

2011-10-16T23:10:00.000+03:30

... و این جوری بود که مدت‌ها در فکر مشروعبودن و نبودن بچه‌های سر راهی بودم. این داغ باطله‌ای که در رحم بر پیشانی کسی می‌زنیم.که می‌زند معلوم نیست. اما زده می‌شود. فاعل مجهول است. یعنی اخلاق و مذهب است وحفظ سنت است و این حرف‌های قلمبه. و آن وقت بود که حتا به عمل جنسی نفرت ورزیدم.به این صورت که آخر چرا این عمل وظایف‌الاعظایی ساده فقط در حوزه معین، یعنی پس ازازدواج، رسمی است و در دیگر حوزه‌ها رسمی نیست؟ ازدواجی که خود با ادای چند کلمهعربی یا فارسی رسمی شده است یا پس از ثبت در دفتری؟ واقعیت می‌گوید که در هر صورتمردی یا زنی گرفتار هم بوده‌اند -گرچه موقتی- که پای عمل جنسی به میان آمده است.چه ثبت شده و چه نشده. چه طبق سنت و چه مخالف آن. ببینم شاید قضیه ارث و خون و دیگرروابط اجتماعی نباید به هم بخورد؟ درست. این‌را می‌فهمم. واقعیت می‌گوید برایاینکه اجتماعی بگردد و زیر دستی باشد و بالا دستی و قانونی و سرنیزه‌ای و برایاینکه به جنگل باز نگردیم همه این‌ها لازم است. ولی عاقبت؟ عاقبت اینکه تکلیفخصوصی‌ترین روابط یک زن و مرد را، که هرکدامشان فقط یک بار زندگی می‌کنند، همینمقررات از قرن‌ها پیش معین کرده. و نه تنها معین کرده بلکه چون و چند آن‌را دَم بهدَم بر سر بازار می‌کوبد. رجوع کنید به دستمال شب زفاف و به بوق و کرنای دهات رویبام حجله. و این‌ها یعنی اینکه من حتا در خصوصی‌ترین روابط با زنم بنده مقرراتیهستم که قرن‌ها پیش از من وضع شده. و بی دخالت من. عین همان داغ باطله. و تازه اسمهمه این‌ها تمدن است و مذهب است و قانون است و عرف و اخلاق است. اینجاهاست که آدمدلش می‌خواهد یک مرتبه بزند زیر همه چیز.

* و اینجاهاست که آدم دلش می‌خواهد یک مرتبه نویسنده این سطور را پیدا کند و چنان در آغوشش گیرد و سر تا پا ماچش کند.

شوری و بی‌نمکی

2011-10-09T01:53:00.000+03:30

داستان از آنجا شروع شد که استیو جابزمُرد. یک شبه و ناگهانی. شاید هم نه خیلی ناگهانی؛ با آن سوابق بیماری و آن درمان‌ها.

استیو جابزی که اسمش با اسم اپل گرهخورده بود. مدیری موفق در عرصه تکنولوژی.

خبرش به سرعت در دنیای مجازی پیچید.واکنش‌ها آغاز شد. شرکت‌های رقیب به احترام این شخص پیام‌‌هایی دادند. شرکت‌هاییکه مطمئناً قسمتی از پیشرفت خود را مدیون اپل هستند؛ از سر سیاست رقابت با رقیب وجا نماندن و پیشرفت و پیشرفت. آن رگ مرده‌پرستی ما باز هم ورقلمبید. پیام‌هایتسلیت کاربران* و حتا عوض شدن عکس پروفایل‌ها. کاربرانی که شاید هیچ ربطی به استیوجابز و کارهایش نداشته باشند. کاربرانی که به واسطه داشتن گوشی‌ای با مارک اپل خودرا زیر دِین استیو جابز می‌دیدند. فقط مانده لباس سیاه‌هایشان را از گنجه در آورندو 40 شب بر تن کنند و خرما و حلوایی برای شادی روح آن مرحوم سر چهار راهی پخشکنند. گاهی کاسه داغ‌تر از آش می‌شود دیگر.

به فاصله کوتاهی موجی جدید شکل گرفت.موجی اعتراضی. اعتراضشان به ظاهر به این افراد بود ولی حرصشان را سر آن از همه جابی خبرِ از بین ما رفته، استیو جابز، خالی کردند. نوشته‌هایی نوشته شد که بد جور تنآن مرحوم را در تابوت لرزاندند! حال در این بین گناه او به غیر از کمک به پیشرفتتکنولوژی چه بود که بعد از مرگش باید این‌گونه لعن و نفرین می‌شد و دستاوردهایشهمه پوچ و بیهوده و گاه حتا ویرانگر تلقی می‌شدند، خدا می‌داند.

*منظور کاربران ایرانی

بهانه‌جویی

2011-10-06T01:09:00.000+03:30

شاید بزرگترین انگیزه‌ای که در زمان حالبرای ادامه تحصیل، درس خواندن برای شرکت در کنکور کارشناسی ارشد، دارم، به تعویقانداختن خدمت سربازی‌ست. هر طور فکر می‌کنم دلیل دیگری نمی‌یابم. حداقل در رابطهبا دلایلی که به خودم مربوط می‌شود. وگرنه دلایل دیگری هم هست، مثل رضایت پدر ومادر و سوگلی خانواده بودن با داشتن مدرک کارشناسی ارشد و بَه بَه و چَه چَهفامیلِ دور و نزدیک. این را هم می‌دانم که صرفاً داشتن این مدرک، ولو از دانشگاهآزاد واحد دوقوز آباد، برای شخص مقام و منزلت خاصی به همراه می‌آورد. در آینده اگرگوش‌هایت هم در آستانه دراز شدن قرار گرفتند، می‌توانی در مقابل خانواده طرف، وحتا خودِ طرف بادی به غبغب بیندازی و بگویی فلان مدرک را دارم.

از طرفی دیگر بحث سواد و دانستن است.نمی‌توان منکر سوادی که این مقاطع تحصیلی برای فرد به همراه می‌آورند، شد. ولی اگرواقعا به دنبال سواد باشیم، تمام سوادی را که در تمام این 4 سال در دوره لیسانسفرا گرفتیم، خود نمی‌توانستیم حداکثرِ حداکثر در مدت 2 سال، فرا بگیریم؟ دانشگاهرفتن برایمان نوعی تفریح به حساب می‌آید. درس‌هایی که فقط شب امتحان می‌خوانیم.درس‌هایی که ترم بعد از پاس شدنشان به دست فراموشی سپرده می‌شوند.

از طرف دیگر چیزی که انسان در جامعه ودر برخورد با دیگر افراد یاد می‌گیرد، بسیار ارزشمندتر از مدرک دانشگاهی‌ست. می‌توانحداقل دو سال دیگر در دانشگاه بود و می‌توان این زمان را صرف کسب تجارب دیگر باورود به جامعه کرد. خدا می‌داند که کدامش بهتر است و در آینده بیشتر به کار می‌آید.

این‌ها بهانه‌هایی بودند برای درسنخواندن‌هایم در سالی که می‌خواهم کنکور بدهم. مطمئن باشید با این درس نخواندن‌ها اگرهمان دانشگاه دوقوز آباد هم قبول شوم، با کله میروم! به هر حال دو سال دیگر را دردانشگاه سپری کردن بهتر از دو سال را در زیر پرچم نظام هدر دادن است. هرچند سرآخرهم باید به آن تن داد. هرچه دیرتر، بهتر. شاید فرجی شد در این مدت و دری از درهایبهشت به رویمان باز شد. شاید هم نشد. حداقلش این است که در آن زمان من هم مدرکبالایِ دانشگاهی در جیب خود دارم با تمام مزایایش که در بالا ذکر شدند!

مخاطب خاص

2011-09-24T02:31:00.000+03:30

نمی‌دونم چی‌جوری ازش تشکر کنم. چی بگم وچی‌جوری بگم که همه اون چیزی که تو دلم هست رو برسونه. آخه وصف اون چیزی که تو دلمهست در کلام نگنجد. بلدم نیستم قشنگ حرف بزنم یا قشنگ بنویسم تا شاید فقط ذره‌ایکوچیک از محبتاشو جبران کنم. جبران که نه، تشکر و قدردانی کنم ازش. یه تشکر وقدردانی درست و حسابی. حداقل با زبون. صد بار هم اگه بگم متشکرم باز کم گفتم. بهپاس این دو سال دوستی بعد از اولین دیدارمون، دو سالی که یک ماه و هشت روز دیگه دوسالش پر میشه، دو سالی که تو یه چشم به هم زدن اومد و رفت، به پاس اون یه سالو اندی دوستی مجازی، به پاس تمام چیزهای خوبی که با رفتار خوب خودت بهم یاد دادی، به پاسهمه حرفات، به پاس تمام خوبیات، به پاس همه لبخندات؛

به پاس وجودت و بودنت؛

از تهِ دل،

متشکرم

تا ابد قسمتی از وجودم شدی.

Firefox Extensions

2011-09-23T18:38:00.000+03:30

بدون شکبهترین مرورگر اینترنتی برای چرخ زدن در دنیای بی‎سر و ته نت، Firefox بودهکه بعد از چند سال یکه‌تازی و بی‌رقیب بودن، رقبای قدرتمندی مثل Google Chromeو Opera پیدا کرده است. ولی تنها کمی سرعت بیشتر و شاید هم کمی امنیتبیشتر، دلیل خوبی برای کنار گذاشتن فایرفاکس نیست. بدون شک یکی از دلایلی که مانعکنار گذاشتن فایرفاکس می‌شود، عادت کاربران به آن است. ولی جدای این دلیل، دلایلمحکم‌تر و قابل قبول‌تری هم برای این ممانعت وجود دارد.

یکی از بهترینامکاناتی که فابرفاکس در اختیار کاربرانش قرار داده است، قسمت Extensionsیا همان افزونه‌هاست. شاید تا به حال خیلی از کاربران فایرفاکس هم از وجود چنینقسمتی مطلع نبوده باشند و از آن‌ها هیچ استفاده‌ای نکرده باشند. افزونه‌های بسیارکم‌حجم و کاربردی که نه تنها کدنویسان شرکت فایرفاکس، بلکه هر کدام از کاربران می‌توانندبر روی سایت قرار دهند. به همین دلیل مجموعه‌ای بی‌نظیر بوجود آمده که می‌تواندنیاز کاربران را رفع نماید.

در ادامه بهطور مختصر افزونه‌هایی را که خود استفاده می‌کنم، معرفی می‌نمایم:

1. اولینافزونه‌ای که شاید هر ایرانی بیشترین نیاز را به آن را داشته باشد، Quick Proxyمی‌باشد. در صورت استفاده از فیلتر شکنی که خود به صورت خودکار تنظیمات پراکسی راروی مرورگر شما انجام نمی‌دهد و خود باید به صورت دستی آن‌را انجام دهید، اینافزونه در عین سادگی می‌تواند بسیار کارامد باشد و سرعت نت‌گردی شما را افزایشدهد. فقط کافیست این افزونه را نصب کنید و فقط یک‌بار تنظیمات پراکسی مربوط بهفیلتر شکن خود را بر روی مرورگر خود انجام دهید. از این پس لازم نیست برای فعالکردن تنظیمات وارد منوها شوید و کافیست بر روی آیکون مربوط به افزونه که در نوار Add-on Barاضافه شده، کلیک نمایید تا به رنگ سبز درآید.

2. افزونهبعدی افزونه‌یِ Grease Monkey می‌باشد. این افزونه خود واسطه‌ای است برای اجرای Scriptها.

Script ها هم مانند خود افزونه‌هادارای تنوع زیادی هستند که باز هم توسط خود کاربران گسترش داده می‌شوند. در اینبین می‌توان به این Script ها اشاره کرد:

تبدیل فونت‌های گوگل ریدر به فونت تاهوما

نمایش مستقیم عکس‌های سرچ شده در گوگل بدون نمایش سایت اصلی

افزودن گزینه‌ای شامل سایت‌های Torrent در پروفایل فیلم‎‌ها در سایت IMDB

و هزاران Scriptکارامد دیگر را از اینجا بیابید.

3. مطمئناً تابه حال برایتان پیش آمده است که وارد سایت‌هایی مانند 500px.com یا صفحه مربوط به عکس فیلم‌ها در IMDB شدهباشید و بخواهید عکسی را ذخیره کنید ولی به دلیل اینکه در چنین سایت‌هایی قابلیتکلیک راست بر روی عکس‌ها وجود ندارد، با مشکلات زیادی برای ذخیره عکس مواجه شدهباشید. افزونه Right To Click به راحتی این مشکل را حل نموده و فقط کافیست اینافزونه را نصب نمایید تا از این پس مشکل کلیک راست کردن در هر سایتی برطرف شود.

4. افزونه Show Pictureافزونه‌ای بود که در دورانی که هنوز اینترنت پرسرعت نداشتم به الزام بودنش پیبردم. هنوز هم گاهی که سرعت اینترنت به شدت افت پیدا می‌کند، این افزونه کارامدیخود را نشان می‌دهد. با یک کلیک می‌توان کاری کرد که دیگر هیچ عکسی در سایت‌هاییکه باز می‌کنیم نمایش داده نشود و در نتیجه سرعت لود شدن صفحات کاهش پیدا کند.

افزونه No Scriptهم افزونه دیگری‌ست که در این مواقع کارایی خوبی دارد. ولی در حالت عادی به خاطراجرا نشدن Script ها در سایت‌ها مشکلاتی را بوجود می‌آورد. بنابراین اگر با سرعتلود شدن مشکلی ندارید بهتر است از این افزونه استفاده نکنید.

5. زیاد پیش می‌آیدکه وارد سایت‌هایی شویم و در این سایت‌ها با تبلیفات زیادی روبرو شویم که در چپ وراست بالا و پایین می‌روند! این تبلیغات گاهاً هم بسیار اعصاب خرد کن هستند و همباعث دیرتر لود شدن صفحات می‌گردند. برای خلاصی از دست این تبلیغات افزونه Adblock Plusکارایی خوبی را از خود نشان می‌دهد.

* برای هرکدام از کارهای بالا مطمئناً افزونه‌هایدیگر و شاید بهتری هم وجود دارند. این معرفی فقط شامل تجربه‌های شخصی بود.

نوبت شما

2011-09-21T18:31:00.001+04:30

برنامه دیروز نوبت شما بی بی سی فارسی اختصاصبه موضوع طرح اصلاح مدیریت جهانی و مخصوصاً حق وتو 5 کشور جهان داشت. موضوعی کهاحمدی‌نژاد آن‌را بیان کرده بود. اکثریت با این اصل موافق بودند که این موضوع خودنوعی دیکتاتوریست ولی چون این موضوع از طرف احمدی‌نژاد بیان شده است، غیر قابلقبول می‌باشد.

عده‌ای به کل با اصل وجودی احمدی‌نژادمشکل داشتند و هر حرفی از جانبش را عوام فریبی و غیر قابل پذیرش می‌دانستند.بگذریم از این افراد که بیشتر از روی تعصب و نفرت چنین حرف‌هایی زدند.

عده دیگری هم استدلالشان این بود که چوناحمدی‌نژاد در کشور خود با مشکلات زیادی روبروست نمی‌تواند چنین اظهار نظری کند.

در جایی مجری برنامه گفت:

"این دلیل نمی‌شود. خود آمریکا وکشورهای اروپایی هم اینک با مشکلات اقتصادی زیادی دست و پنجه نرم می‌کنند و اینجزو مشکلات داخلی آن‌هاست. پس آن‌ها هم نباید در مورد سیاست‌های جهانی حرفی بزنندو تصمیمی در مورد آن بگیرند."

و چه خوب گفت.

اصل موضوع کاملاً قابل درک است و قابلپذیرش که تصمیم‌گیری 5 کشور برای کل کشورهای جهان خود نوعی دیکتاتوریست. بد نیستما هم برای صحبت‎‌های درستِ افرادی که هرچند اغلب نادرست سخن می‌گویند، اندکی تعصبرا کنار گذاشته و بدون هیچ دلیل قانع کننده‌ای به مخالفت برنخیزیم.

*صفحه مربوط به این موضوع در سایت بی بی سی و نظرات کاربران

سقوط - آلبر کامو

2011-09-17T23:52:00.000+04:30

از آن دسته کتاب‌هایی که حرف دل آدم را بازبانی که خودت نداری و قادر به زدنشان نیستی، می‌زنند. خودت را تصور می‌کنی که مغزترا چند روزی به نویسنده‌ای قرض داده‌ای تا او با قلمش ذهنیات شفاهی‌یت را به صورت کتبی بر رویکاغذ بنویسد. جاهایی هم که کمی غریبه هستند حاصل ذهنیات خود نویسندهاست و آن‌ها هم جذابیت‌های خود را دارند. ولی در بیشتر موارد ذهن، ذهن توست وعقاید، عقاید تو.

پشت جلد:

"در یکی از می‌کده‌های آمستردام،مردی از خود و زندگی خود سخن می‌گوید و سقوط تدریجی خود را، مرحله به مرحله، شرحمی‌دهد. ژان باتیس کلمانس، که روزگاری در پاریس وکیلی مبرز و موفق، و نمونه انسانیدرستکار و گشاده‌دست و پاکباز بوده است، ایک بر این گذشته نگاهی هولناک می‌افکند ودر پرتو ذهنی هشیار، دروغ و دورویی خود و دیگران را فاش می‌سازد: در این جهان و دراین زمان هیچ‌کس نمی‌تواند خود را بی‌گناه بداند. تصویری که کلمانس از خود عرضه می‌کندناگهان تصویر خود ما می‌شود."

!!

2011-09-15T22:31:00.000+04:30

زنان زير 45 سال بدون محرم به عتبات عاليات اعزام نمی‌شوند.

هنوز هم می‌توانیم باور کنیم که مسلمانان عقب افتاده نیستند!؟

زندگی با چشمان بسته

2011-09-14T00:33:00.000+04:30

فیلمی که بعد از 3 سال اکران شد و درشهرستان‌ها هم اجازه پخش ندارد! این یعنی فیلم به اجبار مخاطب خاص خود را پیداکرده. یعنی هنوز اشخاصی هستند که با دیدن این روایت خونشان به جوش آید از زیر سوالبردن ذهنیت اکثریت یا همان عُرفِ جامعه. مخاطب فیلم عوام هسنتد و نه خواص که خوداین موضوعات را درک کرده‌اند. مشکلات جوانان و فراری بودن آن‌ها از خانه و خانوادهکه تبدیل به کانونی کاملا سرد و بی‌روح تبدیل گشته، امری خاص نیست که فقط مخاطبیخاص داشته باشد. چه پسر و چه دختر دیگر کششی به زندگی در بین خانواده خود ندارند.فقط در این بین پسر می‌تواند به حکم کار کردن استقلالی به‌دست آورد و برای خودزندگیِ تازه‌ای شروع کند، ولی دختر اگر بخواهد از خانواده مستقل شود با مشکلاتزیادی روبرو می‌گردد و جامعه او را به بدنامی می‌شناسد.

با اینکه چیزی حدود 8 دقیقه از فیلم اززیر دست ممیز جان سالم به در نبرده است، باز هم فیلمنامه و جزئیات ریز و درشت وموسیقی متن و دیالوگ‌ها آنقدر خوب بودند که خود را به بیننده بقبولانند.

لذتِ تلخِ دیدن این فیلم را از دستندهید.

--------------------------------

مشخصات فیلم

رسول صدرعاملی: براي صدور مجوز اكران مجبور به حذف هشت دقيقه از فيلم شديم / برای قالیباف متاسفم

معرفی فیلم های روی پرده از سی‌نت: "زندگی با چشمان بسته"

و صحنه‌ای که در فیلم نمی‌بینیم

2011-09-09T02:11:00.000+04:30

خدا کجاست؟ در چه مکان‌هایی می‌شودبیشتر خدا را حس کرد؟

شهری مثل مکه؟ جایی که خانه خدا قراردارد و بعضی افراد در طول عمرشان آرزوی دیدن آنجا را حتا برای چندین و چندمینمرتبه دارند تا شاید در آنجا به خدا نزدیک‌تر شوند.

ولی نه. خدایی در آنجا نیست. در آنبیابان‌های بی آب و علف مکه چه خدایی می‌تواند وجود داشته باشد؟

خدا جای دیگری‌ست. خدا در سواحلمدیترانه است. خدا در جنگل‌های سوئیس در دامنه‌های آلپ است. خدا در جنگل‌های مِهگرفته است، در همین جنگل‌های شمال خودمان. خدا در تک تک ذراتِ آبِ روانِ رودخانه‌ایست.شاید هم یک دریاچه یا آبشار.

خدا شب‌ها درست در بالای سر ماست؛ دربین ستارگان و کهکشان راه شیری.

خدا و عظمت خداوندی اینجاهاست و ما جایدیگری دنبالش می‌گردیم. به خدا زیباترین القاب را می‌دهیم ولی در بین ماسه‌هایروان شهر نیمه ویرانی چون کربلا به دنبال خدا می‌گردیم. در سخت‌ترین شرایط و زشت‌ترینموقعیت‌ها و مکان‌ها به دنبال خدا می‌گردیم درحالی که کافی‌ست کمی چشممان را بازکنیم و به زیبایی‌های طبیعت نگاه کنیم تا خدا را در آنجا ببینیم.

Amelie- Soundtrack

2011-08-25T03:48:00.000+04:30

یه حس خوبی داره این آهنگ(موسیقی متن فیلم آمِلی)، یه حسِ شادِخوب:

Yann Tiersen - Amelie Soundtrack - LeFabuleux Destin d'Amélie Poulain - J'y suis jamais allé

*دانلود کل آلبوم

*لینک‌های دانلود برگرفته از سایت:

http://www.soundtracks.ir

و مطلب:‏

http://www.soundtracks.ir/16-Yann-Tiersen---Amelie-Poulain-Soundtrack.html

خود فیلم رو هم هنوز ندیدم.

آزاد اندیشی

2011-08-17T01:13:00.003+04:30

جایی نوشتم:

"دیشب می‌خواستم یه چیزی بنویسم(در مورد دین و بزرگان دین)، از ترس اینکهمبادا سنگ شم و سوسک شم و ... ننوشتم!

این چنین دین و بزرگان دینی برامونساختن که وقتی میخوای در موردشون حرف بزنی فقط باید از گُل و بلبل جات و همه چیآرومه و من چه قدر خوشحالم و هوا چه قدر خوبه، بگی و آخرشم کلی به وجد بیای از اینهمه مرام و معرفت و کلی سلام و صلوات و درود بفرستی بهشون. در غیر این صورت عاقبتیجز سوسک شدن در انتظارت نخواهد بود!"

شخصی در نظرات نوشت:

"اگه همین‌جوری تعصب به خرج بدی شک نکنکارت به اون‌ور نمی‌کشه، همین دنیا سنگ میشی. نه جسمت، بلکه روحت، فکرت. سعی کنآزاد باشی پسر."

عنوان ندارد

2011-08-16T18:40:00.001+04:30

دیروز اس‌ام‌اسیزدم به یکی از دوستان و شماره کارتم و رمزشو براش فرستادم. امروز چنین اس‌ام‌اسیاز طرف مخابرات برام اومد:

"مشترکگرامی، طبق اطلاعیه بانک مرکزی شماره کارت بانکی و همچنین رمز دوم، cvv2، وتاریخ انقضا کارت بانکی خود را از طریق پیامک به هیچ شماره‌ای ارسال نکنید.

همرااول"

واقعا ممنوناز بچه‌های زحمت‌کش مخابرات که اینقد وقت میگذارند تا نکات امنیتی را به ما یادآورشوند. دستشون درد نکنه.

فقط توآمریکا و انگلیس هست که مکالمات و مکاتبات تحت نظر قرار می‌گیرند و بعد 20:30کشفشون می‌کنه و کلی رسوایی اخلاقی براشون به جا میذاره. تو ایران که به هیچ وجهچنین چیزی وجود نداره!

کار خیر!؟

2011-08-15T03:37:00.000+04:30

یکی از نفرت‌انگیزترین کارهای روی زمینمی‌تواند این باشد که به اصطلاح کار خیری انجام دهی و بعد بیایی و همه جا جار بزنیکه آآآآآآآآآآآآآآی و وااااااااااااااای و هااااااااااااااای مردم، من کار خیر کردم.من دست یک بدبخت بیچاره‌یِ فلک‌زده را گرفتم. یکی که داشت از نداری می‌مُرد را نجاتدادم. خرج 50 کودک یتیم و بی‌سرپرست را می‌دهم. بیایید از من تصویرها بگیرید و بههمه نشان دهید تا همه من را بشناسند. باید همه بدانند که من چه انسان شریفی هستم. درضمن سالی دو بار خون می‌دهم؛ ماهی 1000 تومان به کودکان سرطانی محک کمک می‌کنم؛کارت اهدای عضوم هم در جیبم است.

ماه رمضان هم عرصه‌ای برای هرچه بیشتر جولاندادن چنین افرادِ ریاکاری گشته. روزی نیست که از رسانه ملی تصویرشان پخش نشود و تاقِران آخر کمکی که کرده‌اند بارها و بارها شمرده نشود.

* می‌خواستم عکسی را که در آن به جهت عیدی دادن یکی از مسئولین(یادم نمی‌آیدکه بود) به کودکان بی‌سرپرست، آن‌ها را به صف کرده بودند تا مسئول مربوط نفری 1000تومان عیدی به آن‌ها دهد و در همان حال عکاسان و خبرنگاران با دوربین‌های خود بهثبت چنین کار نیکی بپردازند، را بگذارم که متاسفانه عکس مربوط را پیدا نکردم.

تصویر رویا - داریوش

2011-08-12T01:57:00.001+04:30

خواننده‌ای مانند داریوش در کارنامه خودآهنگ مثال زدنی کم ندارد. انتخاب بهترین آهنگ از بین آهنگ‌هایی که خوانده سخت‌ترینکار است. هر آهنگی را انتخاب کنی باز هم آهنگی بهتر از آن وجود دارد. هر انتخابی هممطمئناً کاملاً سلیقه‌ایست. به سلیقه من آهنگ "تصویر رویا" یکی ازبهترین کارهای اجرا شده در سال‌های اخیر توسط داریوش است.

آهنگی خاص شب‌های تنهایی. شب‌های بی‌قراریکه در آن‌ها نیاز به آرامش بیشتر از هر چیزی حس می‌شود. از بهترین عاشقانه‌های داریوش.

شاعر : روزبه بمانی

آهنگ ساز : مهدی یراحی

تنظیم : بهنود بهزاد

خواننده : داریوش

آلبوم : معجزه خاموش

دانلود کنید: تصویر رویا

شب از مهتاب سر میره

تمام ماه تو آبه

شبیه عکسه یک رویاست

تو خوابیدی جهان خوابه

زمین دور تو می‌گرده

زمان دست تو افتاده

تماشا کن سکوت تو

عجب عمقی به شب داده

تو خواب انگار طرحی از

گل و مهتاب و لبخندی

شب از جایی شروع می‌شه

که تو چشماتو می‌بندی

تو رو آغوش می‌گیرم

تنم سر ریزه رویا شه

جهان قد یه لالایی

توی آغوش من جا شه

تو رو آغوش می‌گیرم

هوا تاریک‌تر می‌شه

خدا از دست‌های تو

به من نزدیک‌تر می‌شه

زمین دور تو می‌گرده

زمان دست تو افتاده

تماشا کن سکوت تو

عجب عمقی به شب داده

تمام خونه پر می‌شه

از این تصویر رویایی

تماشا کن، تماشا کن

چه بی‌رحمانه زیبایی

نخورید و نیاشامید

2011-08-02T00:54:00.001+04:30

خدایا میدونی اگه همین الان اعلام کنی که دیگه لازم نیست بنده‌هات یک ماهِ تمام فعل نخوردن و ننوشیدن رو صرف کنن و روزه بگیرن، حتا همونایی که تا حالا یه دونه روزه‌شونم نخورده بودن، خیلی خیلی بیشتر از اون چیزی که الان دوستت دارن، دوستت خواهند داشت و نعمتاتو دولا پهنا شکر خواهند کرد؟

هنر همیشه بر حق بودن - آرتور شوپنهاور

2011-07-26T12:04:00.002+04:30

اگر طبیعت بشری پست نبود، بلکه کاملاً شریف بود، می‌بایست در هر مباحثه‌ای فقط در پی کشف حقیقت می‌بودیم. نمی‌بایست کم‌ترین اهمیتی می‌دادیم به اینکه حق با ماست یا خصممان*. می‌بایست این مسئله را بی‌اهمیت، یا، به هر حال، حائز اهمیتی ثانویه تلقی می‌کردیم.

ولی، در شرایط فعلی، دلمشغولی اصلی همین است. نخوت ذاتی ما، که نسبت به قوای فکریمان حساسیت خاصی دارد، قبول نخواهد کرد که موضع اولیه‌ی ما نادرست و موضع اولیه خصممان درست بوده است.

تنها راه‌حل این معضل آن است که همیشه به خود زحمت دهیم تا حکم درستی صادر کنیم.

با این منظور، انسان باید پیش از سخن گفتن بیندیشد. ولی، در مورد اکثر مردم، نخوت ذاتی با پُرحرفی و فریبکاریِ ذاتی توأم است. انسان‌ها پیش از اینکه بیندیشند سخن می‌گویند؛ و حتا اگر پس از آن بفهمند که سخن نادرستی بر زبان رانده‌اند، بازهم می‌خواهند این امر را وارونه جلوه دهندو علاقه به حقیقت، که ممکن است تصور شود تنها انگیزه‌یِ آن‌ها از بیان سخنی بوده که مدعی درستی‌اش هستند، جای خود را به منافع و مصالح نخوت می‌دهد.

بنابراین، به خاطر همین نخوت، آنچه درست است باید نادرست، و آنچه نادرست است باید درست به نظر برسد.

با این حال، این پافشاری بر سخنی که حتا به نظر خودمان هم نادرست است، گویای نکته‌ای است.

ما اغلب در ابتدا به درستی حرف خود قویاً اعتقاد داریم، ولی بعداً به نظر می‌رسد که استدلال خصممان حرف ما را رد می‌کند. اگر بی‌درنگ از موضع خود دست برداریم، ممکن است بعداً بفهمیم که از همه این حرف‌ها گذشته، حق با ما بوده است. برهانی که اقامه کردیم نادرست بود، ولی با این حال برهان درست دیگری وجود داشت ]که از آن غافل ماندیم[. استدلالی که می‌توانست مایه‌یِ نجات ما باشد در آن لحظه به ذهن ما خطور نکرد.

بنابراین، حمله به استدلال مخالف را به صورت قاعده‌ای در می‌آوریم _ حتا اگر آن استدلال برحسب ظاهر درست و قانع کننده باشد _ به این امید که درستی‌اش صرفاً سطحی و ظاهری است و، در جریان بحث، استدلال دیگری در ذهن ما خطور خواهد کرد که بوسیله‌یِ آن یا استدلال مخالف را برهم می‌زنیم یا موفق به تایید صدق سخن خود می‌شویم.

با این ترتیب تقریباً مجبوریم که فریبکار شویم. به هر حال، وسوسه‌یِ فریبکاری بسیار شدید است. سستی عقل و سرسختی اراده‌یِ ما به طور متقابل از یکدیگر حکایت می‌کنند.

به طور کلی هر طرف بحث نه برای حقیقت، بلکه برای اثبات درستی سخن خود می‌جنگد، به گونه‌ای که انگار پای مرگ و زندگی در میان است. او فارغ از درستی یا نادرستی سخن خود شروع به مجادله می‌کند.

* شخصی که نظریاتی مخالفِ نظریات فرد دارد.

اول مرداد

2011-07-23T20:57:00.000+04:30

چه ایرادی داره خودم برای خودم تولد بگیرم؟

چه ایرادی داره یک روز در سال هم که شده همه غم‌های دنیارو کنار گذاشت و به هیچ چیز دیگه‌ای فکر نکنم به غیر از همه خوبی‌ها و خوشی‌ها؟

چند وقت بیشتره؛ خیلی وقته که ناراحت بودن در روز تولد و خود رو ناراحت نشان دادن به خاطر ورود به این دنیایِ لعنتی تبدیل به یکی از نشانه‌های روشن‌فکری شده!

هر چه نارضایتی بیشتر = روشن‌فکری بیشتر

گور بابای این جور روشن‌فکری. حتا اگه 364 روز از سال هم از آسمون بلا بباره، یک روز در سال هست که استثنایی برای خودش داره.

مگه دوستان خوب هم میذارن که در این روز ناراحتی‌ای داشته باشی؟ حتا اگه خودشونم حال و روز خوبی نداشته باشن، باز سعی میکنن به نحوی خوشحالت کنن.

ممنون از تک تک‌شون.

آقا یوسف

2011-07-20T20:44:00.000+04:30

هیچ وقت نتوانسته‌ایم با کسی که از همه بیشتر دوست‌ش داریم درست صحبت کنیم. در مورد خطاهایی که می‌بینیم. در مورد چیزهایی که می‌خواهیم. و حتا در مورد چیزهایی که می‌دانیم.

می‌ترسیم. می‌ترسیم از اینکه مبادا ناراحتش کنیم. یا شاید می‌ترسیم حرفمان مقبول واقع نگردد.

صحبت نمی‌کنیم که این موارد پیش نیاید. در عوض کار بدتری را در پیش می‌گیریم.

قهر، بی‌محلی، آزار دادن شخص و ... .

ضربه خورده‌ایم. ناخوداگاه در حال وارد کردن ضربه‌ایم. غافل از اینکه نتیجه ضربه زدن به عزیزترین‌ها، چیزی نیست جز بیشتر خُرد شدن خود.

داستان "آقا یوسف" داستان ما آدم‌هاست. عزیزترین‌هایمان، غریبه‌‌ترین‌هایمان هم هستند. در دل می‌میریم برای هم، ولی در مواقع لزوم که باید دست دیگری را بگیریم و راه را نشانش دهیم، او را مرده حساب می‌کنیم. اشتباه را با اشتباهی دیگر پاسخ دادن، با چاشنی خودخواهی خاص ما آدم‌ها.

2011-07-14T03:10:00.000+04:30

بی‌‌قراری...

...

2011-07-12T20:03:00.002+04:30

نخونید. نخونید. نخونیدش. به هیچ وجه نخونیدش. نخونید تا همین دو زار شخصیتم که داشتم(اگه داشتم البته) از بین نره. نمی‌تونستمم که ننویسم. گیر کرده بود تو گلوم. اگه نمی‌نوشتم خناق میگرفتم. خفه میشدم. میمردم. کاش هم می‌مُردم. می‌مُردم و نمینوشتم...

1. بدترین چیزی که ازش بدم میاد دروغه. نگو آقا، نگو، راستشو نگو خب. اصلا بگو. خودِ خودِ راستشو بگو. مگه آدم چه قدر ناراحت میشه از شنیدن راستش!؟ اصلا مگه حقیقت ناراحتی داره؟ اصلا داشته باشه. هرچه قدرم ناراحت میشه بذار بشه. بهتر از اینه که برای لاپوشونی همون حرف راست چهار تا حرف ناراست سرهم کنی. تا اینجاش آدم می‌سوزه. نه خیلی، ولی می‌سوزه. حداقل یه جوری این حرفو بزن که آدم باورش بشه. یا حداقل از راستش خبر نداشته باشه. آدما خر نیستن. میفهمن. دقیقا همینجاشه که بیشتر از همه آدمو می‌سوزونه. خیره خیره تو چشمات نگاه کنن و حرفی رو که خودت راستشو می‌دونی به صورت ناراستش تحویلت بدن. ذهنت قفل می‌کنه. هیچ حرفی نمی‌تونی بزنی. نمی‌تونی بگی که بهونه نیار. بخوای هم نمی‌تونی. مبادا که به کسی بربخورد. مبادا کسی از حرفت ناراحت شود که بعدش فقط عذاب وجدانش برات می‌مونه و مثل همیشه یک بار دیگه خواهش برای عفو شدن بر روی دوش‌هات میفته.

2. دوست نداری، بگو دوست ندارم. چیز دیگه‌ای رو بیشتر دوست دارم. هر کاری دوست داری بکن. به کسی چه اصلا. فقط، فقط آدمارو سرکار نذار!

3. کم باش. همیشه گفتن کم باش تا همیشه تو قلب‌ها باشی. یا یه چیزایی تو همین مایه‌آت، گفتن. بالاخره گفتن، حالا با یه جمله‌بندی دیگه.

"گُه خورده هر کی که گفته!"

اینو قبلنا در جواب کسایی که چنین حرفی میزدن، میگفتم! ولی حالا منم میخوام از همین گُها بخورم! کم باش. خودتو گُه کن تا آخرشم اگه هیچی بهت نرسید حداقل مقصر هم شناخته نشی. حداقل اگه کاری رو نکردی بعدها همون چماق نمی‌شه و نمی‌خوره تو سر خودت.

4. میدونم. میدونم گُه شدم. بدجوری‌ام. توقعات بی‌جام ... آسمونو داره پاره می‌کنه دیگه. میدونم.

5. باشه، باشه، باشه، باشه، باشه، باشه، باشه، باشه و ...

نباشه، این دفعه رو دیگه نباشه.

6. تازگیا حرف مفت زیاد میزنم. حرف بی‌خود. حرف بی‌سر و ته. یکی نیست پیدا شه بزنه تو دهنم و بگه تو که حرف زدن بلد نیستی، غلط اضافه میکنی که حرف میزنی، خفه شو.

7. از کسی طلبی ندارم. هر چی هست بدهیه. اینو از تهِ دل گفتم.

8. برای ثبت در تاریخ؛ روزی که گُه شدم:

90.4.21

من خودم هم این شخصی که اینارو نوشته، نمی‌شناسم.

2011-07-10T20:08:00.000+04:30

تبریک میگم؛

در جدول فروش فیلم‌های اکران شده در سال 1390، فیلمِ فاخرِ پایان نامه در طول 37 روز نمایش عمومی با فروش 287.5 میلیون تومانی، حتا توانست یک پله بالاتر از مرهم با 41 روز نمایش و مجموع فروش 249.3 میلیون تومانی قرار گیرد!

*جدول میزان فروش فیلم‌ها

چه شود ...

2011-07-07T18:43:00.000+04:30

پرسپولیس این فصل دیدن دارد!

تیم بر روی نیمکت فقط یک حاجی مایلی کهن کم داشت که آن هم به تیم اضافه شد تا ترکیب رویِ نیکمتِ پرسپولیس درخشان‌تر از گذشته به یکه تازی بپردازد!

من پرسپولیسی نیستم، ولی پرسپولیسی‌ها را دوست دارم. جا دارد همین‌جا این انتصاب‌ها را به آن‌ها تبریک گفته و آرزوی صبری عظیم در فصل پیش رو را برایشان نمایم. باشد که ما هم در طول فصل از مصاحبه‌های کادر فنی و ایضاً گریه‌ها و بر سر خود کوفتن‌هایِ آن‌ها پس از بازی بهره‌مند گردیم.

این است زندگی

2011-07-06T03:46:00.000+04:30

تا به حال به اجناسِ بساطِ کهنه‌فروشان نگاهی انداخته‌اید؟

لوازمی زنگ‌زده و کهنه و رنگ و رو رفته. از چشم افتاده‌اند. جذابیت خود را از دست داده‌اند؛ حتا کارایی خود را. دلِ صاحب خود را هم زده‌اند. دیگر در نظر او ارزشی ندارند که این‌گونه در بساطی قرار گرفته و چوب حراج بر تنشان زده می‌شود.

داستان آدم‌ها هم آنچنان تفاوتی با داستانِ اجناسِ بساطِ یک کهنه‌فروش ندارد. آدم‌های قدیمی، بویِ کهنه‌گی می‌گیرند. هرچه تکرارِ دیدار آن‌ها بیشتر باشد، زودتر کهنه می‌شوند. کهنه و تکراری. قیافه‌یشان، بس که دیدیمشان. صدایشان، بارها و بارها شنیدیمشان. دیگر جذابیتی ندارند. تا ماتحت وجودشان را شناخته‌ایم. دیگر جایی در وجودشان نمانده که بخواهیم کشفش کنیم و با کشفی جدید به وجد آییم. جایی نیست که با آن‌ها نرفته باشیم. کاری نیست که با هم انجام نداده باشیم. دیگر دستمان هم برای آن‌ها رو شده. به آنی به قصدمان پِی می‌برند. کار پیش‌بینی ناپذیری نیست که انجام دهیم و شخص را بیش از پیش مجذوب و شیفته خود نماییم. انجام کارهایی که روزی بیشترین لذت‌ها را در کنار هم به همراه داشت، عادی و کسل کننده شده‌اند.

دیگر باید مانند جنس‌های دسته دوم و به درد نخور، این انسان‌ها را هم در کناری باقی گذاشت و از کنارشان گذشت. چوب حراج بر تنشان زد و به این امید بود که شخصی پیدا شود و شر آن‌ها را از سرمان وا بکند. دیگر احتیاجی به آن‌ها نیست. تاریخ مصرفشان از حد گذشته. ترش شده‌اند و مدت‌هاست شیرینی اولیه را از دست داده‌اند.

ولی آدم‌های نو؛ آدم‌های نو جذابیتی نهفته در وجود خود همراه دارند. هزار لایه‌یِ دست نخورده و ناشناخته دارند. هر قسمتی را که بشناسی، بازهم قسمت‌های دست‌نخورده‌ای برای شناخت باقی مانده‌اند. هزار جا می‌شود رفت و هزار کار می‌شود کرد و هزار حرف نو می‌شود زد و ... و همگی با رنگ و بویی تاره و جدید. حتا اگر دقیقا همان‌هایی باشند که روزی با آدم‌های قدیمی صورت پذیزفته‌اند، بازهم طعمی تازه دارند. خاصیت آدم‌های نو این است. همه چیز را تازه می‌کنند، درست برعکس آدم‌های قدیمی.

یک روز آن‌ها هم تمام می‌شوند. آن‌ها هم روزی بویِ کهنه‌گی می‌گیرند. اگر خیلی منصف باشیم می‌شوند خاطره.

دیگر گذشت آن روزها که با گذشتنشان چیزی را با ارزش‌تر می‌کردند. دور، دورِ آدم‌های جدید و کشف ناشناخته‌هاست.

ولی من، می‌ترسم از ناشناخته‌ها. آدم‌های کهنه را بیشتر دوست دارم.

شهربانو

2011-07-04T20:00:00.001+04:30

بعد از مدت‌ها فرصتی پیش آمد تا کتابی در دست بگیرم و دومین کتاب را در سال 90 بخوانم.

شهربانو، نوشته محمدحسن شهسواری، نویسنده‌یِ شبِ ممکن و پاگرد(لغو مجوز شده).

با توجه به سوابق، این کتاب هم می‌توانست اثر خوبی باشد. ولی آن چیزی که باید، نبود. اصلا هم نبود. بیشتر شبیهِ فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونیِ سفارشی بود. شاید در این سال‌ها شهسواری بیشر از اون چیزی که باید به تماشای چنین فیلم‌هایی نشسته و تحت تاثیر آن‌ها قرار گرفته.

این نکته در ابتدای کتاب خودنمایی می‌کند:

"براساس داستان بلند شهربانو، فیلمی به کارگردانی علی‌محمد قاسمی ساخته شده است."

پاگرد کجا و شهربانو کجا ... .

2011-07-03T01:30:00.001+04:30

‌همیشه دوست داشتم یک دفعه هم که شده مورد توجه و عنایت برادران نیروی انتظامی قرار بگیرم و ازشون فرمان ایست دریافت کنم تا به صورت عینی نحوه برخوردشون با اشخاصی که هنوز جرمشون ثابت نشده رو ببینم.

خب امروز این سعادت رو پیدا کردم! فکر کنم با این روند هم همه افراد جامعه به چنین سعادتی دست پیدا خواهند کرد! پیدا کردن چنین تجربه‌ای آنچنان هم که فکر می‌کردم سخت نبود! فقط کافیه در هنگام عبور از کنار برادران نیروی انتظامی، شاد و خوشحال باشید و لبخندی بر لب داشته باشید!

خب شاد بودن هم کم جرمی نیست! در این روزگار، با این همه مشکلاتِ ریز و درشت، چگونه یک جوان همچنان می‌تواند به طور طبیعی شاد باشد و لبخند بر لب داشته باشد؟

کارت ماشین و گواهینامه (بدون جلد مدارک. خی خسته میشن بخوان بگردن دنبال کارت و گواهینامه در اون بین!)

(شخصی دیگر از سمتی دیگر) چرا نشستی تو ماشین هنوز؟ بیا پایین ببینم.

صندوق رو بزن.

گشتن صندوق. نگاه چپ و راست و بالا و پایین به افراد داخل ماشین و گشتن وسایل افراد(حتا کیف پول.)

(خب کارمونو انجام دادیم. دیگه نمیخندن، دیگه شاد نیستن)

می‌تونید برید.

قیافه‌هاتون مثبته!

قصد بی‌احترامی به شما رو نداشتیما.

قیافه‌های مثبت و فرمان ایست؟ گشتن ماشین و وسایل شخصی و برخورد مجرمانه و نه چندان مناسب و احترام؟

بله، ما همگی مجرمیم! جرممون هم زندگی کردنه!

مهندس کفاشیان در حال خواندن پیغام فیفا مبنی بر باخت سه بر صفر تیم ملی امید ایران در برابر تیم ملی امید عراق

2011-06-24T16:48:00.001+04:30

2011-05-31T17:03:00.000+04:30

حالم بهم میخوره از دولت و حکومت و دین و فرهنگی که اصلی‌ترین مسئله وجودیش شده مسئله‌ای مثل حجاب.

هرگونه کثافت‌کاری شامل هرگونه دروغ و دزدی و ... هیچ ایرادی نداره، ولی مسئله‌ای مثل مسئله‌یِ حجابِ زورکی اینقد اهمیت پیدا کرده که کلی روش نیرو و هزینه صرف میشه.

تو دانی

2011-05-09T19:49:00.000+04:30

نمی‌دانم به کدامین خطا،

به کدامین جرم،

به کدامین گناه،

این‌گونه لایق مجازات گشته‌ام.

آیا تو می‌دانی؟؟

2011-05-04T22:35:00.000+04:30

میشه یه پسر با یه دختر، و یا یه دختر با یه پسر، به همون صورت و همون دلیلی که یه پسر با یه پسر دیگه، یا یه دختر با یه دختر دیگه دوست هست، دوست باشه؛ بدون هیچ نظر خاصی یا قصد سوء استفاده‏ای.
درکش خیلی سخته!؟

پانوراما

2011-05-01T21:12:00.000+04:30

عاشق عکس‏های پانوراما هستم.

عکس‏هایی که تو یه نظر میتونی کل فضا رو ببینی. مثل وقتی که خودت جایی هستی و با چشمت داری منظره‏ای رو میبینی، به همون وایدی.

همیشه دوست داشتم بدونم چی جوری چنین عکس‏هایی گرفته میشه. دوست داشتم خودمم بتونم چنین عکسی بگیرم. ممکنه چنین لنزهایی وجود داشته باشه که چنین عکس‏هایی بگیرند، ولی خب، مطمئناً وسع من یکی که نمیرسه چنین چیزی بخرم!

چند وقت پیش دوستان مطلبی در گودر شِیر کردند که امکان بوجود آوردن چنین عکس‏هایی رو با فوتوشاپ آموزش داده بود. یک بار خوندمش و زیاد جدی‏ش نگرفتم. فکر نمی‏کردم که خیلی خوب کار کنه. یا حداقل برای اینکه بخوای عکس دلخواهتو به دست بیاری، باید کلی زمان صرف کنی و کلی خیره بشی به مانیتور و عکس‏هارو بالا پایین کنی تا به نتیجه تقریبا راضی کننده‏ای برسی.

گذشت و گذشت تا اینکه چند روز پیش سفری تفریحی به الموت داشتم. کسانی که رفتند میدونند که از بالای قلعه الموت تقریبا کل منطقه اطراف معلومه. میتونی دور خودت بچرخی و تا کیلومترها رو بدون وجود هیچ مانعی سر راهِ دیدت، ببینی. چه قدر میچسبید اگه میشد یه عکس پانوراما از این منطقه داشت. یک لحظه یاد اون مطلب افتادم و همین‏جور سرسری 7-8 تا عکس پشت سر هم از این سر تا اون سر انداختم. شاید بشه... .

گذشت تا امروز که عکس‏هارو داشتم نگاه میکردم و رسیدم به اون چند تا عکس. خب، این از عکس‏ها، حالا باید ببینیم فوتوشاپ چی کار میکنه.

من فقط عکس‏هارو وارد کردم و دکمه ok رو زدم. لحظاتی صبر، صبر، صبر، و نتیجه ...

به صورت غیر منتظره‏ای نتیجه خیره کننده بود!

همانا فک من چسبیده به زمین، و دنبال ایرادی در نتیجه حاصله میگشتم که بتونم باهاش فوتوشاپ رو زیر سوال ببرم!

برش‏ها و انتخاب بهترین قسمت‏ها از هر عکس، خیلی هنرمندانه انجام شده بود. اصلا مشخص نبود عکس‏ها در کدوم قسمت‏ها به هم متصل شده‏اند.

در یک کلام فوق‏العاده.

*شما هم برای تبدیل عکس‏های خود به عکس پانوراما، این مراحل را طی کنید:

File >> Automate >> Photomerge

*این هم نتیجه‏ای که من گرفتم: (روی عکس کلیک کنید)

الیمستان

2011-04-20T17:35:00.001+04:30

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

الیمستان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران.

جمعیت:

این روستا در دهستان چلاو قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۹ نفر (۵ خانوار) بوده‌است.

* بعد اگه هر خانوار رو دو نفر هم در نظر بگیریم که جمعیت روستا میشه 10 نفر که!

Turn Off Light Of Life

2011-04-19T20:01:00.000+04:30

چه راحت دل و دماغ نوشتن رو ازمون گرفتن.

دیگه حتا دل و دماغ کامنت گذاشتن رو هم ندارم. تک و توک نوشته‏هارو میخونم. حس و حالی برای تجزیه و تحلیل محیط اطراف برام نمونده.

چه راحت به خودشون اجازه میدن که کوچکترین دل‏خوشی‏هارو ازمون بگیرن.

به همین راحتی دارن قدرت فکر کردن رو ازمون میگیرن.

نوبهاران

2011-03-19T19:24:00.000+03:30

فقط یک ورق از ورق‏های تقویم باقی مانده. فقط یک ورق، فقط یک روز.

دیگر باید آن تقویم را دور انداخت. دیگر به درد نمی‏خورد. تمام شده، رفته است پیِ کارش. هر کدام از صفحاتش به یک رنگی درآمده. دیگر نمی‏شود صفحات را سفید کرد. دوباره نشستن و صفحات آن تقویم را ورق زدن و حسرت روزهای از دست رفته را خوردن، هیچ فایده‏ای ندارد.

باید یک تقویم نو خرید.

حالا دوباره یک عالمه صفحه‏یِ سفید داریم. یک عالمه امید و آرزو و چیزهای دست‏نیافته تا به حال.

دیگر مهم نیست چه بود و چه شد. مهم چیزی‏ست که هست و خواهد شد.

* عیدِ همگی مبارک. سال خوبی پیشِ رو داشته باشید، همراه با شادی و نشاط و موفقیت.
* نوبهاران - آرمان

2011-03-17T00:06:00.001+03:30

به اسم حمایت از عرضه‏کننده‏یِ داخلی(مانند بلاگفا)، حذف رقیب خارجی(مانند بلاگر) می‏کنیم و بعد انتظار پیشرفت از عرضه‏کننده‏یِ داخلی نیز داریم.

تنها در یک صورت است که عرضه‏کننده‏یِ داخلی در بازاری انحصاری که هیچ محصول جایگزینی برای محصول خود نمی‏بیند و هر چه را که عرضه نماید، مشتری مجبور به تقبل آن است، حاضر به انجام اصلاحات و نوآوری می‏گردد.

تنها در یک صورت است، آن هم وقتی‎‏ست که مغز عرضه‏کننده داخلی را خر گاز گرفته باشد که بخواهد این همه خود را به عذاب بیندازد، آن هم در چنین بازاری که توصیفاتش رفت.

* مغز ما را هم که یحتمل همان خر گاز گرفته و باور نمودیم که بهانه‏یِ حمایت از عرضه‏کننده‏یِ داخلی، دلیلِ اصلی فیلترینگ کامل بلاگر بوده.

2011-03-05T19:55:00.000+03:30

میگن موسوی رو گرفتن؛

یه عده بی‏کار نَشستند و خیلی زود دست به کار شدند. نِشستند و آرشیوشونو زیر و رو کردند.

کلی عکس منتشر نشده از موسوی پیدا کردند.

تو خاطراتشونم گشتی زدند و کلی هم خاطره نوستالژیک برای تعریف کردن پیدا کردند.

همه اینارو دونه دونه منتشر می‏کنند و ما رو از دلتنگی در میارن.

دستشون درد نکنه، واقعاً خسته نباشند.

سرِ کاری

2011-02-22T22:35:00.000+03:30

میگم بیاید هِی برنامه اختشاش(!) بذاریم،

بعد هِی نریم و بشینیم به لشگر کشیِ گاردیا بخندیم!

آخــــــــــــیش

2011-02-12T19:27:00.000+03:30

دمِ مصریا گرم،

هیچ کاری هم نکرده باشن،

حداقل دو، سه هفته‏ای ما رو از دستِ اخبارِ مربوط به فلسطین راحت کردن!

جدایی نادر از سیمین

2011-02-11T23:45:00.002+03:30

سعادت دیدن این فیلمو از دست ندید، هر موقع که اکران شد.

این جایزه‏ها هم کمه برای اصغر فرهادی.

*عوامل فیلم

یکی بخر، دو تا ببر

2011-02-09T02:36:00.000+03:30

واقعا نیتشون از این کار چی بوده که یه فیلم ایرانی و یه فیلم خارجی رو تو یه پَک عرضه کردن!؟

شاید خودشونم میدونن 2500 تومن واسه یه دی وی دیِ فیلم ایرانی خیلی زیاده که یه فیلم دیگه هم گذاشتن کنارش که یه کم وجدان خودشونو راحت کنن!

dislike

2011-02-07T03:32:00.000+03:30

دیکتاتوری،

همه جا هست،

حتا در این محیط مجازی،

جایی که پر از فریادهای آزادی‏خواهان است.

فقط میتوانی دوست داشته باشی.

فقط دوست داشتن‏هایت را میتوانی ابراز کنی،

هیچ گزینه‏ای جز لایک وجود ندارد!

حتا اگر چیزی را هم دوست نداشته باشی،

راهی برای بیانش نخواهی داشت.

تصمیمات از قبل گرفته شده،

فقط یک گزینه،

لایک.

معیار سنجش هم فقط یک چیز،

لایک،

هیچ گزینه‏یِ دیگری وجود ندارد!

پس،

دوست نداشتن‏های من چه می‏شود!؟

متن‏هایی برای هیچ

2011-01-30T18:50:00.000+03:30

متن‏هایی برای هیچ نوشته‏یِ ساموئل بکت

عادتَ‏مه که بعد از خوندن هر کتاب، برداشتی، خلاصه‏ای، جملات قشنگی و ... رو بنویسم، حتا اگه به اندازه 2 خط هم شده باز می‏نویسم.

برای این کتاب هم نوشتم و چیزی که نوشتم فقط شامل دو کلمه بود:

"برو بمیر!"

1- قسمت منتخبی که پشت جلد کتاب نوشته شده:

یا با هم قدم میزدیم، دست در دست، ساکت، غرق دنیای خودمان، هر کی غرق دنیاهای خود، دست در دست فراموش شده. این‏طور است که تا حالا دوام آورده‏ام. و امروز عصر هم انگار باز نتیجه می‏دهد، در آغوشم هستم، من خود را در آغوش گرفته‏ام، نه چندان با لطافت، اما وفادار، حالا بخواب، گویی زیر آن چراغ قدیمی، به هم ریخته، خسته و کوفته، از این همه حرف زدن، این همه شنیدن، این همه مشقت، این همه بازی.

تعداد ویرگول‏ها بیشتر از تعداد کلمات!! خب، 17 تا ویرگول و 3 تا نقطه در 4 خط. رکورد خوبیه!

اتفاقاً جملات کوتاهو دوست دارم، ولی در مورد متن‏های کوتاه و نه در مورد متن‏های بلند و طولانی و به هم پیوسته. به کار رفتن این همه ویرگول و این همه ایجاد مکث در خوندن بیشتر باعث نامفهومی جملات میشه.

2- پاراگراف!؟ پاراگراف چیه اصلاً!؟ تمام جملات چسبیده به هم تا انتهای فصل. باز خوبه که قاعده فصل‏بندی رعایت شده بود.

* همیشه از چیزایی که دوست داشتم گفتم، یک بار هم از چیزی که ازش دل خوشی ندارم!

این اولیش بود و مطمئناً باز هم ادامه خواهد داشت.

* در کل خواستم بگم این اولین کتابی بود که نتونستم تا آخرش پیش برم و بخونمش. اولین کتابی که نصفه نیمه رهاش کردم. با کلی صبر و بردباری به خرج دادن تقریباً تونستم نصفشو بخونم ولی ادامه دادنش تا انتهای کتاب به صبری بسیار عظیم‏تر از این حرفا نیاز داشت!

Attention!: این کتاب در سایت Goodreads با 350 رای دارایِ نمره 4,04 از 5 است. پس به حرفای من اصلاً گوش ندید و لذتی رو که از خوندن این کتاب خواهید برد رو از دست ندید!

اِل.دی

2011-01-26T02:01:00.000+03:30

چهارتاش به محض پیاده شدن از B.R.T و مترو یادتون نره!

چِت

2011-01-22T20:42:00.000+03:30

به مدت یک ساعت، تمامِ راه حل‏هایی رو که به ذهنم رسید رو رفتم تا ببینم عددی که واسه سوال 2 نوشته شده از کجا در اومده. آخرشم نشد که نشد!

خب گذاشتمش کنار تا فردا از بچه‏ها بپرسم و رفتم سراغ سوالایِ دیگه.

اینم عکسِ همون صفحه:

فکر می‏کنید وقتی رسیدم به آخر صفحه، قیافم چه شکلی میشد خوب بود!؟

* رو عکس کلیک کنید بزرگ میشه دیگه

* خطِ خودتونم خرچنگ قورباغه‏س

Despicable Me

2011-01-20T20:22:00.001+03:30

این احمقا خداااااااااااااااا بودن!! مخصوصا اونجاییش که داشتن کپی میگرفتن*!

و البته این با اون صداش و قیافش:

*خب برید فیلمو ببینید تا بفهمید کجاشو میگم دیگه.
* IMDB

دست از سرم بردار

2011-01-18T19:31:00.000+03:30

برادر

آهااااای برادر

تو

آره خودت

با خودتم، خودِ تویی که خودتو به مظلومیت زدی. خودِ تویی که اسمِ خودتو گذاشتی برادر و خودتو زورکی مسئولِ بهشت و جهنم رفتنِ دیگران کردی و به خودت اجازه میدی تو هر کاریشون دخالت کنی، ولی دریغ از دو زار حُب و محبتِ برادری نسبت به برادر و خواهرش تو وجودت!

برادر، من میخوام برم جهنم! پس خواهشاً دست از سرم بردار!

ای بابا هُلم نده! من بهشت نمیخوام! برو همش مالِ خودت، اون حوری و پری‏هایی هم که به زورِ تو سهمِ من شده، بردار مالِ خودت!

من بهشتو از تو نمیخوام. من فقط یه چیز ازت میخوام!

جونِ هر کی دوست داری بذار عکس آپلود کنم! اونجاهایی هم که عکس آپلود کردم رو نترکون دیگه! اون عکسا کجاش مورد داشت آخه!؟ نه مورد مملکتی داشت و نه موردِ شخصیتیِ جسمی و جنسی! پس چرا من تو هر قبرستونی عکس آپلود میکنم، فرداش میایم میبینم مشمول قوانین جرائم رایانه‏ای شده!؟

آیا این توقع خیلی زیادیه!؟ من فقط همینو ازت میخوام.

اگه این کارو بکنی قول میدم اینقد دعات کنم که روزی سه تا حوری جایزه بگیری! با اونا بهت خوش بگذره! ما هم با عکسایی که آپلود کردیم و نمیدونیم کجاشون چه موردِ خاصی داشت، تو جهنم حال میکنیم واسه خودمون!

قاچاق، آمار و ...

2011-01-17T16:42:00.000+03:30

داخلی (داخلِ خونه) - صبحِ روزِ برفی - شبکه خبر - منتظر شنیدنِ خبرِ تعطیلی مدارس (حالا محصلمون کجا بود که بخواهد تعطیل شود خدا میداند!)

اخبار مربوط به قاچاق:

"از زمان هدفمندی یارانه‏ها میزان قاچاق سوخت به میزان 30 درصد کاهش یافته."

بله، بله، همینه، دستِ گُلِ‏تون درد نکنه ولی با اجازه‏تُن مسئلتون:

قاچاق!؟ درصد!؟ آمار!؟

یعنی قاچاق‏چیا میان آمارشونو تقدیم میکنن که بعد شما درصدِ بالا و پایین رفتنشو اعلام میکنید!؟

دستِ گُلِ اوناهم درد نکنه که اینقد همکاری میکنن!

*لینکِ خبرِ مربوط:

جام جم آنلاين: فرمانده نيروي انتظامي جمهوري اسلامي گفت: ‌پس از اجراي قانون هدفمند كردن يارانه ها قاچاق سوخت بين 15 تا 20 درصد كاهش داشته است.

شبِ امتحانی

2011-01-15T02:24:00.000+03:30

- "این خط چه قدر آشناست، ولی چرا این نوشته‏ها اصلاً آشنا نیستن!؟

اِ اینکه خطِ خودِ منه! من کِی اینارو نوشتم!؟"

- "هووووم! این کتاب چه قدر نو مونده! یادمه موقع خرید عکسای قشنگی توش دیدم!"

- "اون کتابِ کو!؟ اسمش چی بود خدااااا!؟ استادم میگفت کتابِ خوبیه. کتابِ خوبیم بودا، توش شماره دو تا دختر نوشته بودما!"

- "چرا تو این جزوه به جای نکته‏های درسی، نکته‏های عاشقانه نوشته شده!؟ مگه سر کلاس چندتا دختر بود!؟"

- "اون کتابو که اول ترم خریدم و استادم میگفت مرجع اصلیه درسه کوش!؟

آها. ایناهاش. این لایِ کتابای سوزوندنی چی کار میکنه!"

- "مطمئنی ما همه این کتاب کلفته‏رو خوندیم!؟"

- "این درس در مورد چی هست اصلا!؟"

- "اصلاً من کِی این درسو برداشتم!؟"

نیازمندی‏ها

2011-01-14T03:12:00.001+03:30

به یک عدد خر‏خوان!
                          جهت جویدنِ کتب و جزواتِ درسیِ تا نخورده،
                                                                        ترجیحاً مهندسه،
                                                                                                         فوری،
                                 نیازمندیم!

2011-01-10T04:33:00.004+03:30

خانه هنرمندان

9:05PM
1389.10.19

نماز جمعه

2011-01-07T02:55:00.002+03:30

برنامه نماز جمعه این هفته تهران ...

صرف نماز و دعا.

برنامه ویژه این هفته: دیداری علمی _ تخیلی از فسیلِ زنده، جنتی!

به همراهِ جوایز و تسهیلات ویژه از قبیل: ترفیع درجه و رتبه برای صف اولی‏ها، افزایش حقوق و دریافت پاداش نقدی برای صف دومی‏ها، کمک هزینه سفر به عتبات آنتالیا و دبی برای صف سومی‏ها و هزاران بسته ساندیس برای تمام صفوف.

هر تکبیر: 10 امتیاز، هر صلوات: 5 امتیاز و هر رکعت نماز: 2 امتیاز.

*الهام یافته از اس ام اسِ تبلیغاتیِ نماز جمعه!

2011-01-06T02:06:00.001+03:30

تا وقتی که ساکت و آرومی و همیشه میخندی و با دیگران محترمانه برخورد میکنی؛ هیچ‏کس، هیچ‏وقت به حرفات گوش نمیده و به قولی هیچ‏‏کس برات تره هم خُرد نمیکنه!

ولی به محض اینکه سگ میشی و پاچه اینو و اونو میگیری و به جای جواب سلام، دو تا فحش و بد و بیراه میذاری کف دست دیگران و خودتو مثل آدمی که از دماغ فیل افتاده، میگیری؛ میشی آقا، هر حرفِ غلطی هم که بزنی میشه وحیِ مُنزل!
کارایِ دنیا بدجور وارونه شده، بـــــَــــــد!

نظرسنجی

2010-12-17T03:37:00.000+03:30

اس ام اس اومده که:
"آیا با دائمی شدن طرح زوج و فرد خودروها موافق هستید!؟"

به غیر از اونایی که دوتا ماشین دارن، اتفاقا یکیشم فرده و یکیشم زوج، کدوم آدم عاقلی میاد رای مثبت بده به این طرح!؟

حالا ما که رای و نظر خودمونو نمیدیم(یه دفه دادیم واسه هفت پشتمون بسه!) ولی در هر صورت میان فردا اعلام میکنن با رای اکثریتیِ 63 درصدی مردم همیشه در صحنه این طرح هم به تصویب رسیده و خلاص!

2010-12-15T18:36:00.002+03:30

‏اهل گِله و شکایت نیستم. اونم از کی، از خدا.

ولی این بار میگم. نه به خاطر خودم، خودم این‏قدرها بدهکارش هستم که هربلایی سرم بیاد جرئت نداشته باشم دَم بزنم. به خاطر اونایی میگم که این حقشون نیست. حقشون تحمل درد و رنج نیست. نیست ولی داره بهشون سخت میگذره. روز به روز هم تعدادشون بیشتر میشه.

آخه چرا خدا!؟ چرا!؟ چرا هر چی درد و رنج هست رو میذاری تو دامن بنده‏های خوبت!؟ این دردها جزای کدوم گناه نکرده‏شونه!؟ کو اون همه مهربونی و رئـفتِـت!؟ چرا خودتو اینقد از بنده‏هات دور میکنی!؟ چرا یه کاری میکنی که دیگه بنده‏هات بهت اعتماد نکنن!؟

چرا خدا!؟ چرااااااااااااااااااااااااا!؟

"-;

2010-12-12T18:42:00.001+03:30

پرسش: اگه روز عاشورا اواخر ماه بود چی میشد!؟

فکرشو بکن یک ماهِ تمام(حالا چند روز کمتر) یا مجبور بودیم به نوحه‏هایِ گوش خراشِ امروزی گوشِ جان بسپریم و یا به وعظ و پندهایِ آخوندهای منبری گوش بدیم که خودمون از بَر شدیم این موعظه‏هارو بس که هر سال این موقع‏ها تکرار شدند.

پاسخ: )X~

تکبیـــــــــــــــــــر

2010-12-03T05:21:00.000+03:30

1- (+)

همین مونده بود که مداح هم بشه منتقد فیلم!! حاجی جون، آبو بریز همون‏جا که می‏سوزه!!

فقط بعد از خوندن مطلب تکبیر یادتون نره!!

*****

2- (+)
کامنتش منو کشته:

"ما 16 هزار شهید ترور داریم.. 25 هزار شهید جنگ تحمیلی داریم.. 20 ساله 4تا دیپلمات ما رو گرفتن.. همه این را رها کردیم اومدیم از یه بازیگر سینما مستند می سازیم... "

خداییش میتونید این حرفا رو بشنوید و بازم همین جور ساکت سر جاتون بشینید!؟ نه، خداییش میتونید!؟

نه دیگه نمیشه، پس بگو اون تکبیــــــــر قشنگه‏رو!!

*****

3- (+)

و بدون هیچ حرفی برای این یکی همین جور تکبیـــــــــــــــــر رو بگو و برو!!

خیلی دور، خیلی نزدیک

2010-11-28T19:23:00.002+03:30

یکی تو فیس بوک اَدت میکنه. نمی‏شناسیش. میری تو پروفایلش و دنبال نشونه‏هایی از آشنایی میگردی. اول از همه دوستان مشترک هست که نظرتو جلب میکنه. اگه دوست مشترکی در کار نبود چند تا از دوستاشو به صورت رندوم انتخاب میکنی و سری هم به پروفایل اون‏ها میزنی. تو پروفایل اون‏ها دنبال دوستان مشترک میگردی. اگه بازم دوست مشترکی در کار نبود به وبلاگی که آدرسش تو قسمت مشخصات ثبت شده سر میزنی. وبلاگ رو که باز کردی نگاهی به قسمت کامنت‏دونی میندازی. چیز خاصی نظرتو جلب نمیکنه. تو قسمت دنبال کننده‏ها اسم آشنایی میبینی. وبلاگ اون شخص رو باز میکنی. تو قسمت کامنت‏دونی اسم آشنایی رو میبینی که خودت وبلاگشو میخونی و این شخصو تو گودر هم Follow میکنی.وبلاگ این شخصو یکی از دوستان نزدیکت هم که جزو فرندای فیس بوکت هم هست، میخونه و دنبال میکنه.

خب مثل اینکه رابطه‏ای بین اون نفر اول و خودت پیدا شد بالاخره!

چنین دنیای کوچیکی داریم ما که آخرش یه جایی هممون به هم میرسیم.

چه طور می‏نویسم

2010-11-23T17:31:00.000+03:30

قبل از هر چیز باید بگم من اصلاً نویسنده نیستم که بخوام در مورد طریقه نوشتن و عاداتم در نوشتن حرفی بزنم. البته دوست دارم که یه روزی بتونم چیزی بنویسم که به اصطلاح سرش به تنش بی‏ارزه. حالا گَه گاهی چیزکی از اتفاقات روزانه‏ای که برام میفته رو شرح میدم و در خیالاتم اسمشو میذارم نویسندگی!

چیزی که معلومه اینه که جهت اکثر نوشته‏هام به سمت تجربیات شخصی و روزانه است؛ مسافرتی، سفر تفریحی، دانشگاه رفتنی، برخوردهای روزانه با افراد جامعه و ... .

اغلب وقتی ذهنم درگیری بیشتری برای نگاشتن این حوادث پیدا میکنه که در حین خوندن داستان یا رمانی هستم که از لحاظ داستانی و مخصوصاً نثر، جذب و ارضام کرده باشه.

جای خاصی هم برای نوشتن ندارم، مثلاً همین متن رو سر کلاس درس دارم مینویسم! البته اکثر اوقات تو اتاقم و در حالت ولو بودن روی تخت چیزکی مینویسم.

در اکثر مواقع هم حین تایپ، ویرایشی صورت میگیره و بعضی اوقات هم کل متن نوشته شده دچار دگرگونی میشه و هر چی بگردی، به غیر از محتوا و هدف اصلی نوشته شدن، هیچ شباهتی بین نوشته‏یِ جدید و نوشته‏یِ روی کاغذ پیدا نمیکنی.

*با تشکر از "دیلماج بانو" برای دعوتش به نوشتنِ عاداتم در نوشتن.

کوه می‏نوردیم

2010-11-20T10:48:00.003+03:30

در راه رفت :

+ بریم!؟

_ بریم.

+ بازم بریم!؟

_ بازم بریم.

+ تا قله هم بریم!؟!؟

_ تا اینجا که اومدیم، تا اونجاشم بریم دیگه!

در راه برگشت :

_ مطمئنی ما از همین‏جا اومدیم!؟

+ آره بابا بیا.

_ این نبودا! ما کی این همه راه اومدیم آخه!؟

+ بیا.

_ یه دقیقه، فقط یه دقیقه وایسا استراحت!!

+ بیا، دیگه داریم میرسیم.

_ مُرددددددددم!!

+ راااااااااااااه بیا!!

+ : یه کوهنورد کار درست و راهنمای مسیر (جناب دوستمان)

_ : یه نفر که بیگانگی عجیبی با عقل و شعور و درک و فهم و ... داره!! (من!!)

خب، به همین سادگی شد که قله فتح کردیم! قله‏یِ پهنه‏سار. اونم کی، من! منی که تا حالا تو عمرم بلندترین جایی که رفته بودم ایستگاه 3 توچال (یا به قول دوستمون، ولنجک) بود.

من هنوز زنده‏ام البته! میریم که داشته باشیم برنامه بعدی رو برای دماوند و اینا!!!!!!!!

تو این سفر یه چیزایی و با جون و دل چشیدم و تجربه کردم که بهتره اونایی که تا حالا قله‏ای رو فتح نکردن و البته این نیت رو دارن که فتح کنن، بهش توجه کنن :

1_ قبل از شروع برنامه تماً تصمیمتونو بگیرید که میخواید برید قله یا نه. اگه از قبل تصمیم نگرفتید نرید تا قله بهتره.

2_ برای اولین بار قله‏ای رو انتخاب کنید که مسیر رفت و آمدش زیاد سنگین نباشه.

3_ هیچ وقت تو کوه طول مسیر اون چیزی نیست که با چشم میبینید! اون چیزی رو که میبینید ضربدر 10 کنید تا طول واقعی مسر به‏دست بیاد.

4_ لوازم و وسایل لازم، مخصوصاً کفش مناسب که برای راه رفتن توی برف و یخ و گِل و ... هم مناسب باشه بپوشید.

5_ آخرین و شاید مهم‏ترین نکته اینکه توجه داشته باشید همون مسافت و مسیری رو که برای بالا رفتن طی میکنید، همون رو هم باید در راه برگشت طی کنید. فکر نکنید که وقتی رسیدید به قله دیگه همه چی حله! هنوز یه مسیر برگشت دست نخورده پیش رو هستش! پس انرژی‏تونو برای برگشت هم حفظ کنید.

*با اینکه آخرای مسیر برگشت داشتم به زمین و زمان فحش میدادم(!)(به خاطر رعایت نکردن بند 1 و 2 و 3 و 4 و 5 و البته چندتا ماده و تبصره دیگه!!) ولی با این حال و در کل حال داد. پیشنهاد میکنم یه بارم که شده تجربه‏اش کنید و البته اگه تجربه کردید خواهشمندیم اون لحظات آخر هیچ یادی از روح ما نکنید!!

1389.08.27

دیگه دارید تند روی میکنید...‏

2010-11-17T20:55:00.000+03:30

داستان از اینجا شروع میشه که من ترم پیش درسی رو افتادم. این اولین بار تو عمرم بود که درسی رو می‏افتادم. یه جورایی نه تنها ناراحت نشدم بلکه خوشحال هم شدم که بالاخره این لکه ننگ از دامنم پاک شد! دیگه کم کم خودمم روم نمیشد در جوابِ سوالِ کسانی که میپرسیدن چند تا افتادی تا الان، تو چشماشون نگاه کنم و بگم هیچی! ناچار سرمو مینداختم پایین و خیلی آروم جوری که خودمم صدای خودمو نشنوم میگفتم هیچی!

خلاصه عاملی سبب خیر شد و موجب پاس نشدن درسی شد که خیلی خیلی آسون‏تر از ریاضی و فیزیک و استاتیک و مقاومت و آمار و کنترل کیفیت و ... شد. و خودم هم در آخر اون ترم نفهمیدم که چرا تو کل ترم هیچ انگیزه‏ای برای خوندن و حل تمرینات اون درس پیدا نکردم. حتی انگیزه‏ای مثل نمره و پاس کردن درس هم کمکم نکرد.این شد که افتادم. به همین راحتی.

داستان این جور ادامه پیدا میکنه که این ترم هم دوباره همون درس رو با همون استاد برداشتم. حالا هرچه قدر که از ترم میگذره بیشتر و بیشتر دارم پی میبرم که اون عاملی که ترم پیش باعث از بین رفتن همه انگیزه‏هام شده بود چی بود. عاملی به اسم "استاد" !

اگر از درس دادن کلا بگذریم، این استاد گاهی حرفایی میزنه که زدنشون فقط از اساتید معارف برمیاد! و البته که هضمشون کار هر کسی نیست. حدوداً 30 سال سن داره و دانشجوی سال 4 مقطع دکتراس و شنیدن چنین حرفایی از چنین کسی که به ظاهر باید عقل درست و حسابی داشته باشه خیلی غیر قابل هضم‏تر از مورد قبلیه. کلاً نمیتونم درکش کنم.

*همه این‏ها رو گفتم که بگم اگه دیدید این ترم هم برای بار دوم درسی رو افتادم بدونید که اوضاع از چه قرار بوده. اصلاً هم فکر نکنید من بچه درس نخونی هستم، اصلاً!

*تیتر یکی از جملات قصار استاد بود.

نقاش ازل بهر چه آراست مرا!؟

2010-11-04T02:36:00.001+03:30

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا / چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

معلوم نشد که در طربخانه خاک / نقاش ازل بهر چه آراست مرا

*عکس از فضیلت سوخکیان
*شعر از خیام

این منم

2010-10-27T12:00:00.000+03:30

باید کمی از خودم بنویسم. اولش آسون به نظر میرسید، ولی آخرش معلوم شد همچین آسون هم نبوده! روی کاغذ آوردن و نوشتن یه سری تصویر و تصورات ذهنی سخت‏تر از اون چیزی بود که به نظر میرسید. شاید برای همین بود که دعوت سروری رو یه کم دیر دارم جواب میدم.

بدترین اتفاق: چیزی وجود نداره که به طور مطلق بد باشه. تمام ناملایمات هم به نوعی قابل جبران هستند مگه اون چیزایی که داغی به دل آدم میذارن و فقدانی بوجود می‏آرن و به دلیل شرایط خاص غیر قابل جبران میشوند. فوت مادربزرگم بزرگترین فقدان زندگی‏ام بوده.

خوب‌ترین اتفاق: داشتن دوستان خوب.

بدترین تصمیم: تصمیمات خوبی که میتونستم بگیرم و نگرفتم! ولی بازم میگم که بدی‏ها همیشه قابل جبران‏اند.

بزرگ‌ترین پشیمانی: هدر دادن اوقات فراغت به بطالت.

فرد تأثیرگذار زندگی: تا الان فرد خاصی وجود نداشته که مسیر زندگیم بر اساس تاثیرپذیری ازش کاملاً عوض شه. بیشتر تاثیرپذیری‏ها مقطعی بوده و بیشتر هم از گروه خاصی تاثیرپذیرفتم تا شخص خاص.

آرزوی زندگی: جوونه و هزار تا آرزوی دور و دراز. دمِ دستی‏ترینش رسیدن به استقلال و به قولی سری تو سرا درآوردن و متداول‏ترینش آرزوی موفقیت و خوبی و خوشی برای همه دوستان و آشنایان.

اعتقاد به معجزه: مگه هنوز پیامبری هست که بخواد معجزه کنه!؟

اعتقاد به خوش‌شانسی: نه در موردی که هیچ کار نکنی و منتظر گرفتن جواب مناسب هم باشی و وقتی جواب نگرفتی بگی که چه قد بد شانسم. ولی در موردی که کلی زحمت بکشی و تمام تلاشتو بکنی و سر آخر نتیجه نگیری میشه بد شانسی دیگه.

عشق: خوب – عاشق نشدیم که. حالا از کجا میدونیم خوبه خودمون هم نمیدونیم!

خیانت: بد – طرف مقابلت که بهت اعتماد کرده رو میشکنه و خورد میکنه.

دروغ: زشت – نمیخوای راستشو بگی، خب نگو، ولی دروغ هم نگو.

از که بدم می‌آید: از آدمای دو رو و متظاهر که زندگیشون مستقیماً به جهت وزش باد ربط داره.

تا به حال دل کسی را شکسته‏اید: من شرمنده‏ام. روم نمیشه تو چشماتون نگاه کنم.

دلیل انتخاب اسم وبلاگ: هر چی بوده علمی و تحقیق شده نبوده. یهویی رسید به ذهنم.

از بچه‌های وب چه کسی را بیش‌تر دوست دارید؟ دوستامو دوست دارم که باهاشون دوست شدم دیگه.

تعریفی از زندگی خودم: زندگی بزرگتر از اونی هست که بشه تو یک خط، دو خط، یک صفحه، صد صفحه و ... تعریفش کرد.

خوش‌بختی: همین ورا بودا. کجا گذاشتمش!؟

این واژه‌ها یادآور چه چیزی برای‌تان هستند:

هلو: جوووووووووووون! بخوررررررررمت! (هلو رو میگم منحرفا!:دی)

خدا: سختی‏ها و مشکلات!

خلاصه شدن کلی عظمت و بزرگی تو خلقت کوچکترین مخلوقات مثل یه باکتری حتی!

امام حسین: نمیشناسم! کسی هست که شناخته باشه!؟ به منم معرفی کنه لطفاً.

اشک: بغض – تنها چیزی که هم تو غم هست و هم تو شادی.

کوه: آفتاب سوختگی.

فرار از زندان: Shawshank Redemption

هوش: اینجا کجاست!؟ شما کی‏اید!؟ با کی کار دارید!؟

خواهر شوهر: هر وقت شوهر کردم میگم!

رنگ چشم‌هایم: قهوه‏ای روشن

رنگ مورد علاقه: آبی - سبز

جواب تلفن و ارتباطات: تماس کسی رو بی‏جواب نمیذارم. اگه نشد همون لحظه هم جواب بدم باهاش تماس میگیرم حتماً.

کلام آخر: نقطه، سر خط.

*در پایان شخص خاصی رو به ادامه بازی دعوت نمیکنم. هر کسی که دلش خواست میتونه این بازی رو ادامه بده و ما رو کمی بیشتر با خودش آشنا کنه.

نمودازیزاسیون

2010-10-16T00:46:00.000+03:30

یعنی چنین مدیران برنامه‏ساز نفهمی داریم که سالی سه چهار بار یه سوال رو با جواب‏های مشابه سری قبل مطرح میکنن که :

"شما طرفدار کدام تیم هستید!؟"

آقا شما رسماً مارو ...... !!
بابا بکشید بیرون ازین سوال که جوابش چندین و چند بار به دست اومده.

حداقل نمیگن گزینه‏هاشو عوض کنن!!

Copy / Paste

2010-10-08T18:30:00.001+03:30

فکر کپی رو از سرتون خارج کنید!!

اصلاً فکر نکنید که "محاکمه در خیابان" دو ماه بعد از "Gamer" اکران شده.

اصلاً مگه این پوسترها شباهتی به هم دارن!؟

*برای دیدن تصویر بزرگتر، روی تصویر کلیک کنید.

پاییزِ لعنتی

2010-09-29T14:12:00.001+03:30

بهترین موقع‏ست که :

هر چه قدر دلتون میخواد از هم ایراد بگیرید

چوب تو آستین هم دیگه کنید

تا میتونید پاچه همو بگیرید

به هم فحش بدید

تا میتونید به هم تیکه بندازید

هم دیگه رو بندازید تو لگن و با وایتکس بشورید

پوز همو به خاک بمالید و هم دیگه رو با خاک یکسان کنید

و هم دیگه رو زیر پاهاتون لِه کنید

خب؛
اقتضای فصله! همش تقصیر این فصلِ لعنتیه! ما بی‏گناهیم!

خیارم آرزوست !

2010-09-28T17:01:00.001+03:30

در حال خواندن متن اجاره‏نامه‏ای بودم که به بندی بدین شرح برخوردم :

"کليه خيارات ولو خيار غبن به استثناء خيار تدليس از طرفين ساقط گرديد"

خیارم نشدیم که بندی از بندهای قرارداد بشیم!!

با انواع و اقسامِ دیگر خیار اینجا و اینجا آشنا شوید.

گوشیدنی

2010-09-27T01:49:00.004+03:30

خب منِ بی‏سلیقه باز دلم هوسِ خوروندنِ زورکی سلیقه‏م از طریق گذاشتن یه آهنگ رو کرده. طبق معمول هم ازین آهنگ‏های شاد و شنگول و دیمبَلی دیمبولی ئه. با این تفاوت که این‏بار خواننده‏ای در کار نیست. شبکه‏های اجنبی هم کم پخش نکردن این آهنگو. بعید نیست قبلاً شنیده باشید.

چهار فصل _ داود چَرگری (Davood Chargari _ 4 Seasons)